ဧရာ

​(Verse 1)

ကချင်ရိုးမ နှင်းတောင် ဆီက၊ မြစ်ဖျားခံလို့ စီးဆင်း လာ၊

ရွှေရောင်သဲသောင်၊ မြေနီမြေမည်း၊ စိုက်ပျိုး ခြင်းတွေ သယ်ဆောင်လာ။

ငါးရံ့၊ ငါးမြစ်ချင်း၊ ဓမ္မတာအတိုင်း၊ သဘာဝ ရဲ့ သံစဉ်နဲ့၊

မောင်းသူမပါ စက်လှေပမာ၊ တိတ်တဆိတ်ပဲ ရှေ့ကို သွား။

ငှက်ကျားတွေ ပျံသန်း၊ လေပြေက ညှင်း၊

ဒီမြစ်ကြီးဟာ မြန်မာ့ ရင်ခွင်၊ နွေးထွေး စွာပဲ ထင်။

​(Chorus)

ဧရာဝတီ၊ အမေ ရေ၊ ရာဇဝင်တွေ တသိုက်၊

ပုဂံ၊ အင်းဝ၊ ကုန်းဘောင်ခေတ်တွေ၊ ထင်ဟပ် လို့ မြင်လိုက်။

မြန်မာ့ အသက်သွေး၊ ရတနာမြေရဲ့ အလှ၊

ဒီရေစီးသံထဲမှာ၊ ငြိမ်းချမ်းခြင်း တွေနဲ့သာ။

မင်းရဲ့ ရသ ဟာ၊ အေးချမ်း လို့ နက်ရှိုင်း တယ်၊

မြေကိုစိုက်၊ လူကိုမွေး၊ မင်းဟာ မကုန်ခန်း တဲ့ မေတ္တာ။

​(Verse 2)

သမိုင်းမှာ အထင်အရှား၊ မင်းကိုမှီလို့ တည်ထောင်၊

စစ်ချီသံတွေ၊ ငိုရှိုက်သံတွေ၊ သစ္စာရှိ လို့ သိမ်းဆည်းထား။

ရွှေတိဂုံရဲ့ အနားမှာ၊ မင်းဟာပဲ သက်သေ၊

တိုင်းပြည်ရဲ့ အချိုးအကွေ့၊ မင်းရဲ့ ရင်ခွင် မှာပဲ မြင်တွေ့။

နေဝင်ချိန်ရဲ့ ရောင်ပြန်ဟပ်၊ အနီရောင် ခြယ်သ၊

ဒီမြစ်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း၊ ငါတို့ လွတ်လပ် ခြင်းကို ရသ။

​(Chorus)

ဧရာဝတီ၊ အမေ ရေ၊ ရာဇဝင်တွေ တသိုက်၊

ပုဂံ၊ အင်းဝ၊ ကုန်းဘောင်ခေတ်တွေ၊ ထင်ဟပ် လို့ မြင်လိုက်။

မြန်မာ့ အသက်သွေး၊ ရတနာမြေရဲ့ အလှ၊

ဒီရေစီးသံထဲမှာ၊ ငြိမ်းချမ်းခြင်း တွေနဲ့သာ။

မင်းရဲ့ ရသ ဟာ၊ အေးချမ်း လို့ နက်ရှိုင်း တယ်၊

မြေကိုစိုက်၊ လူကိုမွေး၊ မင်းဟာ မကုန်ခန်း တဲ့ မေတ္တာ။

​(Bridge)

ပတ်ဝန်းကျင်ရဲ့ ဘဝ တွေ၊ မင်းနဲ့အတူ ယှဉ် ပြိုင်၊

ခေတ်အဆက်ဆက် မင်းဟာ၊ သစ္စာ ရှင်မပမာ ဖြူစင်။

​(Outro)

ဒီမြစ်ကြီးဟာ မဆုံး သေး၊ ပင်လယ်ထိ စီးဆင်း၊

ငါတို့ရဲ့ မျှော်လင့်ချက် တွေ၊ မင်းရဲ့ရေစီးနဲ့ အတူ ပါပဲ... ရှေ့ဆက်။