Eshghe Man.AhmadEz

اَز اونْ لَحظِه کِه چِشَم اُفتاد بِهِت،

دِلِت یِ جوری اُفتاد تو دِلَم

تُ اومَدی یُ هَمِه‌ چی عَوَض شُد،

دُنیامْ یِهُو رُشَن شُد با چِشِت.

آروم نِشَسْتَم پای نِگات،

حِس کَردَم اینجاست جایِ مَن.

بی‌تُ تَهِ قَلْبَم هَمیشِه سَرْد بود، مِثلِ یِ خونِ یِ تاریک.

نَ ، می‌خوام بِرَم ، نَ ، می‌ذارَم بِری،

تُ باشی، هَمِه‌ چی قَشَنگ میشِه ،

حَتّا این بی‌خَبَری.

نَرُ ، بِمونْ

با تُ دِلَم یِه‌ جوری آرومِ کِ نَپُرس.

تُ خُدِ عِشقی،

تُو کِ نَباشی، می ایستِ قَلبَم.

با تُ مَسیرَم هَمِیشه می‌رِسِ

آخَرِش بِه آغوشِ تُ

بی‌ تُ شََبامْ تاریکِ

دِلَم میمیرِه اَز دوریِ تُ

.......

صُبح ها ، تا چِشْم باز می‌کُنَم

یَادِ تُ اَم ،

شَب کِه می‌شِه ، جات خالیه پیشَم.

هَر جا رَفتَم، آخَرِش دُبارِه

ْرِسیدَم باز ، بِ اِسمِ تُ ، بِ حِسِّت.

.....

دِلِ مَن اَصلاً جایی نِمی‌رِه

آدرِسِش فَقَط سَمْتِ توئِه.

هَر کی بیاد ، جاش تُ نِمیشِ

این دِل فَقَط مالِ توئِه.

دِلَم نِمی‌رِه جُز تُ ، سَمْتِ کَسی ،

تُ بِخَندی ، دُنیا می‌شِه هَمونی که مَن می‌خواسْتَمِش.

بِمونْ کِنارَم،

تُ تِکیِه‌گاهِ این دِلِ ، پُر آشوبَمی.

بی‌ تُ اَصلاً،

با تُ جَهان آرومِه،

هَمِهٔ یِ شِعرام از تُ میاد.

هَر جا بِرَم آخَرْ

دِلَم سَمْتِ تُ می‌کِشِه باز.

بِمُون

که بی‌تُ می‌ریزَم، کَم می‌آرَم،

بِمون

که با تُ جون می‌گیرم، جون می‌ذارَم،

نَرو عَزیزَم،

عِشق با تُ مَعنی دارِه هَنوز.

بِمونْ هَمِیشه،

بی‌ تُ دِلَم ، از راه می‌مونه ، می‌ریزِه می‌سوزِه هَر روز…

.......