[1. Kıta]
Çocukluğumdan kalma bir sesin vardı,
Herkese serttin, bana başka bakardın.
Ben senin küçük huylarını ezberlerken,
Meğer kalbim seni benden önce tanımış.
Bir kış günü ellerimiz üşürken,
Bir cebin vardı, dünyadan saklanan.
Ben “üşüdüm” dedim, sen hiç düşünmeden,
Sessizce yer açtın bana.
[Ön Nakarat]
Kim bilir kaç yıl geçti,
Kaç söz içimizde kaldı...
Birbirimize bu kadar yakınken,
Nasıl bu kadar uzak kaldık?
[Nakarat]
Sen benim aklımın sustuğu yerdeydin,
Bir nefes kadar tanıdık, bir ev kadar derindin.
Şimdi adını anmadan geçiyoruz yan yana,
Oysa bir zamanlar dünya sığardı aramıza.
Biz bitmedik aslında bir cümleyle,
Yarım kaldık söylenmeyen bin şeyle.
Aileler konuştu, biz sustuk sadece,
Bir hikâye kaldı ikimizin içinde.
[Ara – Bağlama Solo]
[2. Kıta]
Senin sevmediğin yemekleri bile bilirdim,
Nasıl uyuduğunu, neye kızdığını.
Sen de benim en kötü günümde,
Sessizce yanımda durmayı bilirdin.
Sonra bir gün her şey değişti,
Aynı evler, başka insanlar olduk.
Bir “naber” kaldı koskoca geçmişten,
Ben “iyi” dedim... ikimiz de sustuk.
[Ön Nakarat]
Ne sen sordun, ne ben söyledim,
Belki de korktuk cevabından.
Bir ömürlük hatıra kaldı,
İki kelimelik suskunluğumuzdan.
[Nakarat]
Sen benim aklımın sustuğu yerdeydin,
Bir nefes kadar tanıdık, bir ev kadar derindin.
Şimdi adını anmadan geçiyoruz yan yana,
Oysa bir zamanlar dünya sığardı aramıza.
Biz bitmedik aslında bir cümleyle,
Yarım kaldık söylenmeyen bin şeyle.
Aileler konuştu, biz sustuk sadece,
Bir hikâye kaldı ikimizin içinde.
[Köprü – Müzik Sadeleşir]
Bazen bir şarkı çalar, seni hatırlarım,
Bazen eski bir kokuya takılır aklım.
Belki seni değil... senin yanındaki beni,
O düşünmeden huzur bulduğum hâlimi ararım.
Belki sen de bir gün hatırlarsın,
Ama bunu hiçbir zaman bilemem.
Çünkü bizim en büyük eksiğimiz,
Son kez gerçekten ne hissettiğimizi
Birbirimize söylemememiz.
[Yükseliş – Yaylılar Girer]
[Son Nakarat]
Sen benim aklımın sustuğu yerdeydin,
Şimdi geçmişin en sessiz yerindesin.
Ne düşmanım oldun, ne yabancım tamamen,
Sadece yarım kalmış bir “biz”sin içimde.
Ve belki bazı aşklar kavuşmak için değil,
İnsanın içinde bir iz bırakmak içindir.
Bizimki de öyle kaldı galiba...
Konuşulmadan biten,
Unutulmadan geçen bir hikâye.
[Outro – Bağlama & Piyano]
(Vokal son cümleyi çok sakin söyler, ardından uzun bağlama kapanışı.)
