🎤 „ILIJA – PECALBAR“ 🎤
Ја тргна Илија, млад и сам,
со сон во срце, со љубов и план.
„Ќе соберам пари, ќе направам дом,
Калина моја ќе биде мој сон.“
Работел ден и ноќ, без мир, без глас,
во туѓа земја, далеку од нас.
Секој ден мислел – „само уште малку“,
за љубовта негова, за свадбената слика.
А Калина дома чекала време,
но времето носи и радост и бреме.
Писма поретки, надежта бледа,
љубовта далечна полека се преда.
Доаѓа Илија, срце му гори,
му свири душата, тапани збори.
Но пред црква глетка што сече како нож –
Калина невеста, туѓа во тој рож.
Замрзна моментот, тишина тежи,
во негови очи светот се руши.
„Јас за тебе живеев…“ шепоти сам,
а љубовта остана како стар ранам.
Сега по улици оди без правец, без глас,
само спомен остана, како далечен спас.
Илија печалбар – срце од камен,
љубовта изгубена… животот пламен.