Norilsk: Permafrost

Wstaję,

gdy miasto jeszcze nie skończyło nocy.

Światło w kuchni

jest zimniejsze niż myśli.

Okno patrzy na blok naprzeciwko.

Znam to okno.

Ktoś tam też patrzy,

ale nigdy się nie spotkamy.

Powietrze gryzie płuca.

Oddycham krócej.

Tu nawet oddech

ma wagę.

Bloki stoją równo.

Jakby ktoś je ustawił

bez pytania.

Światło w oknach

zapala się jednocześnie.

Nie z potrzeby.

Z przyzwyczajenia.

Idę tą samą klatką.

Te same schody.

Ten sam zapach metalu

i kurzu.

Miasto mówi mało.

Uczy milczenia.

Tu nawet myśli

są oszczędne.

Idę tą samą drogą.

Ślady znikają szybko.

Jakby nikt nie chciał pamiętać,

że tu był.

Ludzie mijają się

bez spojrzeń.

Każdy niesie swoje zimno

pod kurtką.

Praca nie pyta o sens.

Czas nie pyta o plany.

Ręce robią swoje.

Głowa milczy.

Czas płynie wolno.

Jakby bał się ruszyć.

Jakby wiedział,

że nie ma dokąd.

Wracam,

gdy miasto zapala równe światła.

Setki okien.

Tyle samo historii,

bez głosu.

Czasem myślę,

że mógłbym wyjechać.

Ale Norilsk

zostaje we mnie.

Jak zimno,

które już nie boli.

Jak miasto,

którego nie da się opuścić

do końca.

Norilsk nie woła.

Norilsk zostaje.