Untitled

(Verse 1)

Sokak sessiz, ışık sönmüş, kalmış gölgesi vicdanın,

Yalanlar süslenmiş, gerçeği örter dumanın.

Bir çocuk ağlar köşede, kimse duymamış sesini,

Bir anne susar, çünkü korkar yeniden kaybetmeyi...

(Pre-Chorus)

Nereye gider bu yol, bu şehir neye inanır?

İnsan insana düşman mı, yoksa sadece yabancı mı kalır?

(Chorus)

Duy beni, dünya…

Kırık kalplerin yankısıyım ben!

Sustukça büyüyor karanlık,

Ama umut hâlâ içimizde bir yerden yanar.

(Verse 2)

Paranın rengi solmuş, adalet taş kesilmiş,

Masum eller kirlenmiş, yollar izsiz, yönsüz kalmış.

Bir kadın haykırır geceye,

“Ben sadece yaşamak istedim!” der sessizce…

(Pre-Chorus)

Yıldızlar bile saklanmış, gökyüzü utanır bizden,

Bir tek sevgi kalır geriye, kurtarır belki içimizden.

(Chorus)

Duy beni, dünya…

Kırık kalplerin yankısıyım ben!

Sustukça büyüyor karanlık,

Ama umut hâlâ içimizde bir yerden yanar.

(Bridge)

Hadi dur, bir nefes al,

Bak aynada kendine,

Gördüğün kişi kim?

Yoksa o da yorgun mu,

Bu yalan şehirde?

(Final Chorus)

Yıkılsa da her şey, yeniden doğarız,

Sevgiyle, inatla, karanlığa rağmen!

Kırık kalpler bir araya gelince,

Bir ülke yeniden ışığa döner! 🌟

---

📜 (Kapanış – Şiirsel konuşma bölümü / “spoken outro”)

> Bir çocuk gülene kadar, hiçbir şehir tam değildir.

Bir kadın korkmadan yürüyene kadar,

Hiçbir sokak özgür değildir.

Adalet susarsa,

Biz konuşacağız.

Çünkü vicdan,

En sessiz anda bile

En yüksek yankıdır… 💔✨