(सूर: धीरगंभीर, भावनिक आणि सुरुवातीला संथ, नंतर खंबीर)
(कोरस)
लहानपणापासून खांद्यावरती, जबाबदारीचं ओझं होतं,
स्वतःला विसरून जगलो मी, घरात जेव्हा संकट होतं.
कष्टाच्या या वाटेवरती, वादळ वादळ झेलत आलो,
चुका झाल्या, दडपण आले, तरीही मी ना खचलो...
लढत आलो... मी लढत आलो...
(कडवे १: सुरुवातीचा संघर्ष आणि अपघात)
तारुण्याच्या उंबरठ्यावर, कर्जाचा तो डोंगर मोठा,
आनंदाचा क्षण ना मिळाला, प्रत्येक मार्ग होता छोटा.
त्या धावपळीत, त्या गर्दीत, एक अपघात घडून गेला,
चेहऱ्यावरचा हसू हिरावून, आत्मविश्वास माझा गेला.
मनात होती भीती मोठी, घरातून ना आधार मिळाला,
पण हिंमत नव्हती हरली माझी, संघर्ष माझा सुरूच राहिला.
(कडवे २: २८ ऑक्टोबरचा तो कॉल आणि ब्रेन फ्रीज)
काळ बदलला, नोकरी बदलली, आशेचा एक किरण मिळाला,
पुनम आली आयुष्यात माझ्या, प्रेमाचा तो रंग सजला.
पण २८ ऑक्टोबरच्या त्या रात्री, एक वादळ घरातून आले,
बहिणीच्या त्या एका फोनने, मनात माझ्या दडपण आले.
"प्रेमापेक्षा पॅकेज मोठे", हा निकष त्यांनी लावला,
त्या भीती आणि गोंधळात, माझा निर्णय तिथेच गोठला.
ब्रेन फ्रीजच्या त्या एका क्षणी, मी नातं गमावून बसलो,
स्वतःच्याच त्या शांततेवर, मी आतल्या आत हसलो.
(कोरस)
लहानपणापासून खांद्यावरती, जबाबदारीचं ओझं होतं,
स्वतःला विसरून जगलो मी, घरात जेव्हा संकट होतं...