“राखेतून उभा”
[Intro]
शांत रात्री, मनात गोंधळ…
आवाज कमी, पण आत धडधड मोठी.
जग बघतं बाहेरचं रूप,
माझी खरी लढाई आत चालू होती…
---
[Verse 1]
लहानपणात स्वप्नं मोठी, पण परिस्थिती कठीण,
घरात ताण, बाहेर जग—दोन्हीकडे परीक्षा दैनंदिन.
पैशाची कमी, पण जबाबदारी भरपूर,
इतर मुलं खेळत होती, मी विचारात होतो दूर.
एकोणीसाव्या वर्षी हातात काम घेतलं,
बालपण मागे ठेवलं, आयुष्य पुढे ढकललं.
कोणी विचारलं नाही “थकलास का?”,
मी स्वतःलाच सांगितलं—“थांबणं नाही आता.”
---
[Chorus]
राखेतून उभा, जखमा घेऊनही चाललो,
पडलो हजारदा, पण प्रत्येक वेळी उठलो.
हरलो नाही अजून, जिद्दीवर उभा आहे,
माझा मार्ग कठीण, पण मीच माझा साक्षीदार आहे.
---
[Verse 2]
नाती आली-गेली, काही खरी, काही फसवी,
विश्वास दिला जास्त, पण परत आली शिकवणीच नव्ही.
कधी प्रेमात पडलो, कधी वापरला गेलो,
मन दिलं पूर्ण, आणि आतून रिकामा झालो.
भावनांच्या टोकावर चाललो अनेकदा,
कधी जिंकलो स्वतःला, कधी हरलो स्वतःतच.
लोकांच्या शब्दांपेक्षा कृती वाचायला शिकलो,
आता अंतर ठेवूनच जवळ येणं ठरवलं.
---
[Chorus]
राखेतून उभा, जखमा घेऊनही चाललो,
पडलो हजारदा, पण प्रत्येक वेळी उठलो.
हरलो नाही अजून, जिद्दीवर उभा आहे,
माझा मार्ग कठीण, पण मीच माझा साक्षीदार आहे.
---
[Bridge]
आई-वडिलांचा भार, खांद्यावर कायम,
कर्ज, EMI, जबाबदाऱ्या—सगळं वास्तव, नाय नाटक.
रात्री विचारांचा गोंधळ, झोप अपुरी,
पण सकाळी उठतो पुन्हा—लढाई सुरुच पुन्हा नवी.
आरशात दिसतो मी—ना परिपूर्ण, ना कमजोर,
जखमा सांगतात कथा, पण डोळ्यांत अजूनही जोर.
---
[Verse 3]
कामाच्या जगात शिकलो नियम वेगळे,
शब्दांपेक्षा शांतता, आणि हालचाली ठरलेल्या.
स्वतःला घडवतोय—हळू, पण खात्रीने,
आज छोटा दिसतोय, पण चालतोय उंचीने.
स्वप्न मोठं—उंच उडायचं, नाव कमवायचं,
पैशात नाही, तर किमतीत स्वतःला सिद्ध करायचं.
भूतकाळ जड आहे, पण मला खाली ओढत नाही,
तोच माझी ताकद—मला पुढे ढकलत राहतो काही.
---
[Final Chorus]
राखेतून उभा, तुटूनही नाही थांबलो,
अंधारातून चालत, स्वतःलाच शोधत राहिलो.
हरलो नाही अजून, कारण आशा जिवंत आहे,
हा प्रवास कठीण—पण शेवट अजून बाकी आहे.
---
[Outro]
शांत आहे मी, पण आत वादळं पेटलेली,
बोलत नाही जास्त—पण स्वप्नं अजूनही जिवंत ठेवलेली.
एक दिवस येईल—जिथे मी स्वतःला भेटेन,
आणि म्हणेन—“हो, तू हरलास नाहीस… तू उभा राहिलास.”
