ENGINN DANSAR

Keisarinn reisti veldi sitt hátt,

Á meðan hann svíndi í blóð og brothættan spjót.

Jörðin titraði, enginn grátur mátt,

Í myrkrinu föll andlit, öll ljósið fjót.

Fólkið beygði sig undir valdsins hníf,

Dýrðleysið kom með valdið, hróp þeirra kaldi.

Lífskrafturinn dó, hvergi fannst lífsins líf,

Heimurinn brunninn, kuldinn nú valdi.

Gleðin sjálf varð að þokukenndu broti,

Óljós minning frá liðnum tíma,

Við fengum frelsi, en fyrir sársauka hlotið,

Enginn dansar, engin söng í rímum.

En keisarinn hlær, blindur í blóðugum dvala,

Heimurinn í höndum hans, eyðandi ríki.

Við sitjum hér eftir, í höllum hans fala,

Líf okkar nú einskis virði, enginn vonar kvíki.