“Tahimik na Panganay”

(Verse 1)

Ako lagi ang nauuna,

ako lagi ang inaasahan.

Kapag may mali sa bahay,

pangalan ko agad ang tawag.

Habang sila’y nakatawa,

ako’y may gawaing dala.

Pagod na ang isip at katawan,

pero bawal magreklamo minsan.

(Pre-Chorus)

Gusto ko lang namang marinig,

“Anak, okay ka lang ba?”

Kahit isang yakap lang sana,

kahit minsan lang makita.

(Chorus)

Kasi ako ang panganay,

ako lagi ang napapagalitan.

Kahit tahimik lang sa gilid,

ako pa rin ang nasisigawan.

Ako ang unang umiiyak,

pero huling pinapakinggan.

Sa likod ng matapang kong mukha,

pagod na rin ang panganay.

(Verse 2)

Tinuruan maging matibay,

kahit durog na sa loob.

Bawal mapagod, bawal sumuko,

kahit sarili’y nakakalimot.

Minsan gusto ko ring maging bata,

‘yung walang dalang responsibilidad.

Hindi laging kailangang tama,

hindi laging kailangang malakas.

(Bridge)

Kung marinig n’yo lang sana

lahat ng tahimik kong luha,

maiintindihan n’yo rin siguro

na nasasaktan din ako.

(Final Chorus)

Kasi ako ang panganay,

sanay nang kimkimin lahat.

Pero kahit ako’y matatag,

may puso ring napapagod.

At balang araw sana,

may magsabi rin sa’kin—

“Salamat sa lahat ng sakripisyo,

pahinga ka muna, panganay.” 🎶