(1. Kişi)
Akrep yelkovanı kovalar ama mesafe hep aynı
Seninle geçen bir dakika, asırların en aydınlık payı
Zaman bir hapishane, duvarları buzdan ve soğuk
Sesini duyduğum an duruyor o kronometre, nefesim boğuk
"Geçecek" dediler, zamanın her şeye ilacı varmış
Oysa saatler seni benden çalmak için kurulan bir alarmmış
Kum saati ters dönse de dolmuyor içimdeki boşluk
Biz zamanın içinde değil, zamanın dışında bir sarhoşluktuk.
(HOOK)
Zaman akar gider, biz kıyısında bekleriz
Kaybolan her anın üstüne bir düğüm daha ekleriz
Sonsuzluk bir şehirmiş, biz yolunu kaybettik
Aşkı zamanın insafına değil, ruhumuza hapsettik.
(2. Kişi)
Takvimden düşen yapraklar değil, ömrümün kırıntıları
Sonsuzluk dedikleri şey, gözlerindeki o anlık parıltı mı?
Gelecek korkusu, geçmişin yükü; hepsi birer illüzyon
Aşkın saati yok Kaan, bu bambaşka bir vizyon
Einstein haklıydı belki, göreceli bu her saniye
Sen yoksan asırlar geçer, varsan sığmaz hiçbir yere
Soru işaretleriyle dolu bu evrende tek bir net kanıt:
Zamanın yıkamadığı o duygu, işte en büyük YANIT