YANIT

​(1. Kişi)

Akrep yelkovanı kovalar ama mesafe hep aynı

Seninle geçen bir dakika, asırların en aydınlık payı

Zaman bir hapishane, duvarları buzdan ve soğuk

Sesini duyduğum an duruyor o kronometre, nefesim boğuk

"Geçecek" dediler, zamanın her şeye ilacı varmış

Oysa saatler seni benden çalmak için kurulan bir alarmmış

Kum saati ters dönse de dolmuyor içimdeki boşluk

Biz zamanın içinde değil, zamanın dışında bir sarhoşluktuk.

(HOOK)

Zaman akar gider, biz kıyısında bekleriz

Kaybolan her anın üstüne bir düğüm daha ekleriz

Sonsuzluk bir şehirmiş, biz yolunu kaybettik

Aşkı zamanın insafına değil, ruhumuza hapsettik.

​(2. Kişi)

Takvimden düşen yapraklar değil, ömrümün kırıntıları

Sonsuzluk dedikleri şey, gözlerindeki o anlık parıltı mı?

Gelecek korkusu, geçmişin yükü; hepsi birer illüzyon

Aşkın saati yok Kaan, bu bambaşka bir vizyon

Einstein haklıydı belki, göreceli bu her saniye

Sen yoksan asırlar geçer, varsan sığmaz hiçbir yere

Soru işaretleriyle dolu bu evrende tek bir net kanıt:

Zamanın yıkamadığı o duygu, işte en büyük YANIT