UMUTLARIMI YAKTIN

Umutlarımı yaktım attım,

Geleceğe, insanlara güvenim kalmadı.

Gülüşlerin sahte, verdiğin sözler de yarım kaldı.

Yemin ettim ben kendime, asla dönmem eski hâlime.

Kapattım sana açılan bütün yolları,

Söndürdün içimdeki ışıkları,

Adını ansalar bile dönüp bakmam.

Beni kaybettin sen.

Ruhumu yıktın attın,

Kendini sattın sen, başka kollara.

Yıktın kurduğumuz bütün hayalleri,

Bir yalan uğruna vazgeçtin benden,

Hiçe saydın verdiğim yılları.

Ardında yalnızca kırık hayaller bıraktın,

Eksik kalan düşlerle baş başa kaldım.

Geceler sustuğum çığlıkların şahidi oldu,

Her düşüşümde yaralarımı kendim sardım.

Yeminler bozulsa da, ruhum dimdik ayakta,

Ne sandın sen beni? Ben neler gördüm hayatta.

Kendi küllerimden yeniden doğmayı öğrendim,

Yaptıkların beni yıkar mı sandın?

Yarım kaldı hikâyemiz, sen bitirdin bizi,

İhanetin yük oldu omuzlarıma.

Söz vermiştin, hep sevecektin beni,

Neden harcadın birlikte geçen yılları?