Untitled

MILLE DIES IGNIS

Mille soles in orizonte meo surrexerunt,

unusquisque cum iudicio, umbra, monte.

Mille noctes mihi secreto locutae sunt,

intus pugna in pectore meo rugiebat.

Iter obductum nebula atque timore,

quaestiones portans, quarum color latet.

Sed in media confusione, vocem audivi:

“Mutationem non times... maioribus natus es.”

Mille dies ignis, mille dies belli,

anima nuda, in terra saltans.

Daniel Bryant Rojas, nomen resonans,

ut tonitrus in caelis... nihil iam sistit.

Ex cineribus ruinisque, invictus ortus est,

oculis ferreis, fato inexorabili.

Echo fui in valle, susurrus in summo,

dolore didici, in carmen verti.

Dubitationes meae sicut folia ceciderunt,

quotidie miraculum, singulus passus certamen.

Mascaras meas vidi cadere una post alteram,

flamma interior sum, haec est veritas.

Non gloriam peto nec aurum breve,

flamam quaero quae aeternum ardet.

Mille dies ignis, mille dies belli,

anima nuda, in terra saltans.

Daniel Bryant Rojas, clamor inter tonitrua,

vox quae tempus frangit, somnia levat.

Et in medio mutationis, invictus factus est,

nomen incisum in impossibile.

Umbra me amavit, dubium me complexus est,

sed ego elegi numquam cedere.

Mysterium mutationis me non terruit,

docuit me potentiam... semper in me fuisse.

Mille dies ignis... iam tempestas sum,

corpus spei, anima fortis.

Daniel Bryant Rojas, vocatus aeternus,

ex pulvere natus, intus formatus.

Et nunc abyssum clamo, vi immortali:

“Mysterium vixi… et retro non revertor.