Mənim özüm

Məni ilk dəfə gördüyün göz günüydü,

Gözlərində illərin susqun ağrısı.

Sakit bir baxışla ürəyimə girdin,

Sən qoca idin, mən isə baharısı.

Səni qucaqladım bir uşaq kimi,

Saçlarındakı qar kimi ağrıya.

Nə yaş önəmliydi, nə dünya səsi,

Sənlə mən yazdıq sevgi nağılına.

Səhərlər çay içdik, gecələr danışdıq,

Sənin sözlərin mənə nəğmə kimi.

Səssiz bir dünyada səs oldun mənə,

Hər nəfəsində sevdim səni, səni.

Düşdük yollara, gəzib öyrəndik,

Bir ağacın kölgəsində oturduq.

Sənin zəif əllərində tapdım gücü,

Biz bir-birimizdə tamam olduq.

Amma zaman susmaz, ürəklər yorular,

Bir gün gülüşlərin az eşidildi.

Sənin baxışların uzağa getdi,

Sanki bir şey bizdən də gizlənildi.

Əllər soyudu, sözlər azaldı,

Sükut gəldi bizim evimizə.

Bir zamanlar yanan o böyük alov,

İndi tüstü kimi uçdu göylərə.

Bir səhər oyandım, sən yox idin,

Yastığımda qaldı tək nəfəsin.

Bir kağızda yazmışdın: “Bağışla Abbas,

Mən qocaldım, səndən getməliyəm.”

İndi oxuyuram bu nəğməni sənə,

Bəlkə haradasa eşidərsən məni.

Abbas bir incidi – sən itirdin,

Unutma, səni sevdi saf qəlbli biri.