Kotesi

Për gjithçka ka një stinë, një çast që vjen e shkon,

Nën qiell çdo gjë ka kohën e vet që frymon.

Ka kohë për të lindur, për jetën që lulëzon,

Dhe kohë për të vdekur, kur gjithçka përfundon.

Ka kohë për të mbjellë me shpresë dhe me durim,

Dhe kohë për të shkulur ç’është rritur pa qëllim.

Ka kohë për të vrarë, në luftëra që nuk falin,

E kohë për të shëruar plagët që zemrat ndalin.

Ka kohë për të rrëzuar mure që s’kanë jetë,

Dhe kohë për të ndërtuar me duar të pastra e të shenjtë.

Ka kohë për të qarë, kur zemra nuk gjen dritë,

Dhe kohë për të qeshur, kur shpirti është i ngopur me jetë.

Ka kohë për të vajtuar me dhembje e me lot,

Dhe kohë për të vallëzuar, kur zemra s’ka më frikë e kot.

Ka kohë për të hedhur gurët që pengojnë udhë,

Dhe kohë për t’i mbledhur kur ndërtimi vjen me frymë të butë.

Ka kohë për përqafime që ngrohin si diell i artë,

Dhe kohë për t’u larguar kur afërsia bëhet e rëndë si kart.

Ka kohë për të kërkuar atë që mungon në shpirt,

Dhe kohë për ta humbur, kur fati ndryshon drejtim të prishë qetësinë e qirt.

Ka kohë për të mbajtur, për të mos lëshuar dorën,

Dhe kohë për të lëshuar, për të mos rënduar zemrën.

Ka kohë për të grisur, për të prishur çdo maskë,

Dhe kohë për të qepur, për të lidhur plagë me dashuri pa fraskë.

Ka kohë për të heshtur, kur fjala plagos dhe vret,

Dhe kohë për të folur, kur e vërteta s’duhet tret.

Ka kohë për të dashur, për të dhuruar pa masë,

Dhe kohë për të urryer të keqen që s’bën paqe.

Ka kohë për luftë, kur e drejta ka nevojë për zë,

Dhe kohë për paqe, kur shpirti më në fund gjen prehje në Atë.