Walang kwentang kaibigan

Walang kwentang kaibigan, oo, ikaw 'yon,

Yung tipong kasama sa inuman, pero hindi sa ambagan.

Laging present pag trip, pero absent sa laban,

At pag may chismis? Ikaw agad ang pasimuno ng kabastusan.

Kala mo siguro, di ko alam ang estilo,

Yung ngiti mo sa harap, puro peke at malambot ang prinsipyo.

Sa likod ng likod ko, andami mong sinasabi,

Pero sa harap ko, parang tuta kung makihati sa kape.

Hindi ka tropa—mas bagay ka sa basura.

Kasi ang loyalty mo, sale—lagi nalang mura.

Mas taksil ka pa sa tsismis na lasang suka,

Hindi ka kaibigan, bro, isa kang duwag na walang kusa.

Sino ngayon ang pinagtatawanan?

Ako, na umangat habang ikaw ay iniwan?

Nagiging libangan mo ang buhay ng iba,

Kasi ‘yung sayo—walang direksyon, puro paawa.

Fake ka. Plastic ka. Parang promo sa Shopee.

Gusto mong magka-spotlight, pero talento mo: mang-apak ng sarili.

Sa huli, wala kang napala—ni respeto, ni puri.

Habang ako, kahit tahimik, lumalaban ng buo’t may dangal na dalisay, pre.

Walang kwentang kaibigan, wag kang magbalik,

Kasi ang kwento mong paulit-ulit, sa huli, ikaw lang din ang talo sa script.

Ako’y tapos na. Di ko na kailangan ng palamuting bulok,

Ang buhay ko ngayon, diretso — walang lason, walang usok.

Kaya kung babalik ka na may sorry o luha,

Ihanda mo na lang ‘yan sa sarili mo,

Kasi ‘di ko na uulitin ‘yung pagkakamaling

Tinuring kang tunay — eh hindi ka naman totoo.