Hangin

Nung araw na nakasama kita sa ilalim ng ulan,

Masaya tayong nagtampisaw, walang pakialam.

Ang puso ko'y nagwala, 'di mapigil ang saya,

Nang masilayan ko ang ngiti mong kay ganda.

Tayo lamang dalawa, parang atin ang mundo,

Walang iba sa paligid, kundi ikaw at ako.

Paano sasabihin ang aking nadarama?

Tuwing kakausapin ka, ako'y nauutal pa.

Iniisip ko kung hanggang kaibigan lang ba,

May pag-asa ba na puso ko'y mapansin mo na?

Hindi mapaliwanag ang nadarama,

Sa tuwing may kausap kang iba, ako'y nag-iisa.

Tahimik na nagtatanong ang puso kong bitin,

Ako ba sa’yo’y mahalaga o ako lang ba ang umaasa sa atin?

Ayoko pang magising sa elusyong ito,

Nagbabakasakaling baka meron pang tayo.

Paano sasabihin ang aking nadarama?

Tuwing kakausapin ka, ako'y nauutal pa.

Iniisip ko kung hanggang kaibigan lang ba,

May pag-asa ba na puso ko'y mapansin mo na?

Tahimik na lang akong nakatanaw sa'yo,

Habang yakap ng hangin ang pangarap ko.

'Di mo man maramdaman ang aking damdamin,

Pero umaasang may "tayo" pa rin sa hangin.

Habang pinipilit kong tanggapin ang totoo,

Na ako'y 'di kailanman naging mundo mo.

Maging alaala man ang lahat ng ito,

Pipiliin ko pa ring mahalin ka ng buo.

Kung hanggang dito na lang, sana'y malaman mo,

Na minahal kita—kahit 'di naging tayo.