Damla

Sendin kalbime düşen ilk aşk damlası,

Ruhum saçlarında kaldı, var mı dahası?

Sekiz Ekim sıfır sıfır otuz bir, gökyüzü kalbimin aynası,

Cehenneme düşmüş bir melek gibi kıvrandırıyor sensizliğin acısı...

Sol gözüne düşen yıldırımda aradım ben cenneti,

Buldum da sanki, ama yakaladı beni kaderin cehennemi...

Ellerin ellerimden yoksun, ben aklımdan,

Her yükü sırtladım da, kahkahalarında kaybettim kendimi...

Şimdi çıkmaz bir sokakta, umutsuz bir banktayım,

Aklımda sen, kalbimde acım.

Yalan yok, dudaklarından çıkacak iki kelimeye muhtacım,

Ben senin bana bakarken gülen gözlerine açım...

Son gününü yaşayan bir çiçek gibiyim,

Sulayanım yok ama hâlâ ayaktayım.

Güneşten mahrum bir sonbahardayım,

Olsun varsın, ben zaten güneşin ihtimaline bile hastayım...

Şimdi çıkmaz bir sokakta, umutsuz bir banktayım,

Aklımda sen, kalbimde acım.

Yalan yok, dudaklarından çıkacak iki kelimeye muhtacım,

Ben senin bana bakarken gülen gözlerine açım...

Sabaha kadar yazsam bitiremem içindeki seni,

En uzun şiirim oldun, delirttin beni...

Belki boşa çırpınıyorum ama ben,

Sevdim hem seni, hem de âlâkamı izhârı...

Şimdi çıkmaz bir sokakta, umutsuz bir banktayım,

Aklımda sen, kalbimde acım.

Yalan yok, dudaklarından çıkacak iki kelimeye muhtacım,

Ben senin bana bakarken gülen gözlerine açım...