Son

(Verse 1)

Son sigaramı yaktım, dumanı ağır ağır

Son paramı harcadım, cebim bomboş, darmadağın

İki yumurta kaldı, kırdım umut gibi

Bir domates doğradım, hayat acı, tuz gibi

Tencere kaynıyor ama içim buz kesmiş

Yarın ne yerim diye kafam yine şişmiş

Cebimde beş kuruş yok, ses vermez kimse

Kalabalık içindeyim ama yalnızım yine

(Nakarat)

Sonum mu bu, yoksa başı mı yolun

Karanlık çöktü, kayboldum, yoruldum

Ne param var, ne umut, ne ışık

Ama hâlâ ayaktayım, bu nasıl alışkanlık

(Verse 2)

İnternetin son günü, bağlantım kopuyor

Dünya akıyor ama hayatım donuyor

Hesap sıfır, eksi değil ama fark etmez

Çünkü hayallerim de artık cevap vermez

Bir tabak umut yaptım, iki lokma hayal

Yutkunurken boğazımda düğümlenir isyan

Kim anlar halimden, kim duyar sesimi

Geceye anlatırım ben kendi derdimi

(Nakarat)

Sonum mu bu, yoksa başı mı yolun

Karanlık çöktü, kayboldum, yoruldum

Ne param var, ne umut, ne ışık

Ama hâlâ ayaktayım, bu nasıl alışkanlık

(Bridge)

Düştüm ama kalkarım, alıştım buna

Hayat vurur sert, ben alıştım ona

Boş cebimle yürürüm sokak sokak

Belki yarın değişir, umut az da olsa

(Outro)

Son sigara bitti, son sözüm değil

Bu hikâye burada bitmez, kolay değil

Karanlıkta yazdım ben bu satırları

Belki bir gün güneş doğar, yakar yaraları