Biz hiç bitmedik

Nakarat]

Geç kaldık belki de bir ömrü paylaşmaya

Sen başka şehirlere, ben kendime savruldum

Beni hiç unutmamış gözlerinle baktığında

Anladım… biz hiç bitmedik aslında...

İlkbahardı, liseydi, bir banka iki kalp

Damla saçlarını örerken ben seni gizliden seyrederdim

Emir Can hep sessizdi, ama içi fırtına

Her sabah aynı sokakta beklerdi bir umutla…

Dersler bitti, yollar açıldı

Bir veda, bir mektup, bir “belki sonra”

Sen İstanbul’a, ben askere

Zaman aktı, kalbim hep sende…

Geç kaldık belki de bir ömrü paylaşmaya

Sen başka şehirlere, ben kendime savruldum

Beni hiç unutmamış gözlerinle baktığında

Anladım… biz hiç bitmedik aslında...

Aradan on yıl geçti, bir kafede rastladık

Senin elinde bir kitap, bende eski bir şarkı

"Damla?" dedim ürkekçe, gözlerin doldu ansızın

"Emir Can," dedin titreyerek, sustuk dakikalarca…

Evlenmedin sen de, ben de unutamadım

Bir fotoğrafın cüzdanımda, bir dua her akşamımda

O gün yürüdük eski sokaklardan

Hatırladık, unutmamış kalpler aslında...

Hayat bazen uzak düşürür iki ruhu

Ama kalpten çıkan, döner hep bulur yolunu

Sen benim ilk, sen benim son şiirim

Damla, sensiz geçen her yıl eksik bir mevsim...

Geç kaldık belki de bir ömrü paylaşmaya

Ama bir ömür yetmez seni sevmeye, Damla

Gözlerinle gülüyorum hâlâ her sabaha

Anladım… biz hiç bitmedik aslında...

Bir bankta, bir ilkbaharda

İkimiz hâlâ o günkü gibiyiz aslında...