Tahran kanıyor

[1. Bölüm]
Yine bir gece yarısı, Tahran’ın damlarında feryat,
Karanlık çöktükçe sokaklara, zorlaşıyor hayat.
İnternet kesik, sesimiz kısık ama yürekler gür,
Dört duvarda değil, bu halk sokakta özgür!
Motosiklet sesleri, barut kokusu ve sis,
İçimizde korku değil, artık sadece o büyük his.

[​2. Bölüm]
Eskidi artık o eski korkular, zincirler pas tuttu,
Bir nesil uyandı bugün, sessizliği unuttu.
Kimi Evin'in soğuk taşında, kimi meydanda en önde,
Hakikat gizlenemez artık, bu güneşli günde.
Sadece bir örtü değil, bir hayat davası bu,
Zulmün elinde kalan, sadece bir avuç korku.

[​Nakarat (Epik ve Yüksek Sesle)]
Vur davula, duysun sağır olan kulaklar!
Ateşten gömlek giymiş bugün tüm o sokaklar.
Kadınlar en önde, saflar sık, yürekler bir,
Bu kavga ekmek değil, onur kavgasıdır, bil!
Zan, Zendegi, Azadi! Yeryüzünün her yerinde,
Yazılıyor tarihimiz, direnişin o en derin yerinde.

[​3. Bölüm (Tempo yavaşlar, hüzünlü bir Kamancheh ezgisi)]
Gözyaşları akıyor Karun Nehri’ne doğru sessizce,
Bir baba ağlıyor, evladının resmi elinde gizce.
İnsan olmak suç mudur bu kadim topraklarda?
Umut hep taze kalır, o en karanlık şafaklarda.
Adalet dediğin, saraylarda değil sokaktaymış,
Özgürlük, bir halkın damarlarında atan kanmış.

[​Final (Hızlanan tempo ve sert vuruşlarla)]
Geri dönüş yok artık, kapılar kapandı ardımızdan!
Vazgeçmeyiz ne canımızdan, ne o büyük yarınımızdan!
Güneş doğana dek, susmayacak bu şehir,
Tahran akıyor bugün, yatağından taşan bir nehir!
[​(Sloganlarla bitiş:] Azadi! Azadi! Azadi!

Persian musik, female Farsça müzik