Annem

1. Kıta:

Soğuk bir sabah, sensiz uyandım,

Yastığım ıslak, ismini andım.

Fotoğrafın duvarda solmuş,

Sesin kulaklarımda donmuş…

Nakarat:

Anne, neredesin, duymuyor musun beni?

Bu sessizlik yakıyor içimi.

Sarıl bana bir kez, rüyamda bile olsa,

Sensiz geçmiyor bu ömür, yalan dünya…

2. Kıta:

Mutfağında hala kahve kokusu,

Kapıda bekler gibiyim, susuşun dokusu…

Bir çift terlik, yerinde duruyor,

Ama sen yoksun, kalbim yanıyor.

Nakarat:

Anne, neredesin, duymuyor musun beni?

Bu sessizlik yakıyor içimi.

Sarıl bana bir kez, rüyamda bile olsa,

Sensiz geçmiyor bu ömür, yalan dünya…

Köprü:

Gökyüzüne baktım, bir yıldız kaydı,

Belki sen gülümsedin orada.

Her dua seni çağırıyor,

Kalbimde bir mezar var, adın orada…

Son:

Anne, sen gittin ya dünya durdu,

Çocuk kaldım, büyüyemedim doğrusu…

Bir gün gelirim yanına sessizce,

Söyle anne, orada sıcak mı, huzurlu mu?..