เพื่อนชายคนเก่า

วิทยาลัยคือจุดหมายของแต่ละคน แต่อ้ายมันจนเป็นคนขัดสน ไม่พอกิน ที่นาที่ดินกะบ่มี จบม.ปลายมาได้ก็ยังดี พอแค่นี้ค่อยคิดอีกต่อไป

มหาวิยาลัยวัวชนพัทลุง สาวเทคนิคผมหยิกยุ่งฌามา สารามคำแหงรอณอรัณถามหา สาวโรงงานเย็บผ้าน้ำตานอง

เดินจัดของทำงานในเซเว่นมีกะเช้าเย็นเปลี่ยนเวรกันไป แต่เซเว่นดันอยู่หน้า มหาวิทยาลัย เห็นเธอเดินผ่านมาผ่านไปทุกเช้าเย็น คงไม่เห็นคนที่เป็นเพื่อนกัน เธอกับฉันสนิทกันในตอนนั้น ทุกอย่างเปลี่ยนไปตอนเธอเรียนมหาลัย ลืมเพื่อนชายตัดไม้เผาถ่านขาย เธอคงอายไม่กล้าให้ใครฮู้จัก พนักงานเซเว่นคนนี้เป็นเพื่อนของเธอ เธอลืมคนที่ดูแลเธอมา

นี่แหละหนาหน้าตาทางสังคม ค่านิยมสังคมของเรา เราได้ดียิ่งเหยียบย่ำ ซ้ำเติมเขา คนเผาถ่านอย่างเฮามันก็มีจิตใจ