De Reis van de Vergeten

**"De Reis van de Vergeten"**

In de schaduw van de horizon,

Varen schepen, beladen met dromen,

Hun harten zwaar, hun zielen gebroken,

Op de zeeën van verdriet, stil en verloren.

Verstrikt in netten van onrecht en pijn,

Vluchtelingen van hoop, in ketenen van schijn,

De golven fluisteren verhalen van angst,

Van levens die eindig waren, in de duisternis gevangen.

De holden vol schaduwen, ademloos en klein,

Zonder licht, zonder toekomst, in de duistere schijn.

De zee, een getuige van lijden en strijd,

Hield de geheimen van een vergeten tijd.

Honderden zielen, samen op reis,

Zoekend naar vrijheid, maar gevangen in ijzeren wijs.

De reis was lang, de uitkomst onzeker,

Een leven van arbeid, hun stemmen de zwijger.

Toch in de duisternis, een sprankje van hoop,

De kracht van de mens, die door de schaduw kon lopen.

Hun verhalen blijven, als golven op het strand,

Een herinnering aan de strijd, voor een rechtvaardiger land.

Laten we luisteren naar de zeeën van herinnering,

De stemmen van de vergeten, hun onverzettelijke zing.

Want in elke traan, en elke verloren lach,

Schuilt de kracht van de mens, die nooit meer zwijgen mag.