Gjithmon Bashk

Që të vogla dorë për dore u rritëm,

me të qeshura e ëndrra çdo ditë i ndërtuam.

Njëra tjetrës ishim shoqe e zemrës,

forca jonë lindi nga dashuria e familjes.

Kur njëra qante, tjetra i fshinte lotët,

kur njëra binte, tjetra e ngrinte përsëri.

As koha, as largësia nuk na ndryshon,

sepse gjaku ynë flet më fort se çdo fjalë.

Motrat janë drita që nuk shuhet kurrë,

shoqet më të mira deri në përjetësi.

Dhe për vëllezërit jemi zemra që i mbron,

krahët që i presin kur lodhen nga kjo botë.

Ku të na çojë jeta, larg apo pranë,

zemrat tona do të rrahin si një.

Familja është shtëpia që mbajmë me vete,

dhe njëra-tjetrën s’do ta lëmë kurrë.

Do të vijë dita secila rrugën e saj ta ndjekë,

me shtëpi të reja e ëndrra të tjera.

Por çdo telefonatë do të jetë si përqafim,

çdo rikthim në shtëpi si një festë e madhe.

Për vëllezërit tanë do të jemi gjithmonë aty,

me këshillë, me dashuri e me besim.

Sepse lidhja jonë nuk njeh kohë,

ajo jeton në çdo kujtim.

Kur flokët të zbardhen e vitet të kalojnë,

do të ulemi sërish e do të kujtojmë.

Do të falënderojmë Zotin për çdo bekim,

që na dha njëri-tjetrin si dhuratën më të çmuar.

Motrat janë shpirtra që ecin bashkë,

edhe kur rrugët ndahen nëpër botë.

Për vëllezërit jemi mburojë e dashurisë,

dhe familja jonë është forca që nuk thyhet.

Ku të na çojë jeta, ne do të kthehemi gjithmonë,

te rrënjët, te kujtimet, te dashuria jonë.

Sepse motrat nuk janë vetëm familje,

janë shoqe, janë bekim, janë shtëpi përgjithmonë.