nasza Warszawa

Dni lecą jednym tempem, ten sam ciężar w głowie,

Te same ulice, rozmowy nie o sobie.

Zmęczenie na twarzy, kawa już nie działa,

I właśnie dlatego Warszawa woła.

Nie po blask, nie po sen z telewizji,

Tylko po zmianę tła dla własnych myśli.

Z prozy życia, z tego co przygniata,

Na moment zniknąć w środku miasta.

Uciekamy do Warszawy, nie przed — tylko po,

Po ciszę w hałasie, po zwykłe „jest okej”.

Po chwile, które mają więcej niż dzień,

Gdy dwoje dorosłych w końcu może mieć sens.

Uciekamy do Warszawy, zostawić to, co gnie,

Na innym chodniku łatwiej oddycha się.

W wielkim mieście odnaleźć swój ślad,

Gdzie nie trzeba grać — wystarczy trwać.

Warszawa nocą nigdy nie śpi,

Światła jak gwiazdy nad głową drżą dziś.

Ulice mówią tysiącem spraw,

A my w tym szumie mamy swój świat.

Hotelowe światło, późny wieczór, noc,

Miasto za oknem, a w środku spokój w końcu.

Nie trzeba wielkich słów ani planów na jutro,

Wystarczy, że jesteś – i to jest luksus.

Nie każde szczęście musi krzyczeć i lśnić,

Czasem ma adres. Warszawa. I my