در دل شب

در دل شب… این شَبِ تنها…

صدای خاطره‌ها می‌آید با من…

دلتنگی چُنان می‌رَقصد… آهسته و آرام…

اما قلبم نمی‌خاند… عاشقی بی‌پایان…

باد میوَزَد… برگ‌ها نجوا می‌کنند…

یادِ تو می‌آید… اما نه با خواست من…

من اینجام در… میان سکوت و صِدا…

با دست‌ هایی خالی… از وعده‌های دور

تو گفتی حس داری… من شنیدم…

اما من… اینجام بر روی مَرز خودم…

دوستیت چراغی‌ ست… در تاریکی…

نه عشقی که مرا بِ بَرَد… نه پیوندی که مرا بِ بَندَد…

با احترام… با صداقت… با سکوت…

می‌گویَم: مَرز من… دَست نخورده و روشن…

هر موجی که می‌آید… آرام میرَوَد…

و من… هنوز خودم… هنوز آزادم…

شب می‌گذرد… و صبح دمیده می‌ شَ وَد…

نور به پنجره‌ها می‌تابد… دل‌ها آرام می‌ شَ وَند…

یادها باقی می‌مانند… اما نمی‌چسبند…

دلتنگی می‌آید… و می‌رود… من اما ایستاده‌ ام…

من آزادی خود را می‌دانم… مرزم را می‌شناسم…

با قلبی شفاف… با روحی آرام…

عشق، هر جا باشد… خودش را پیدا می‌کند…

و من… با احترام… با سکوت… با مرز…

همراه خودم می‌مانم…