Ang barangay santol nga matahom

(Verse 1)

Barangay Santol, matahom gid nga lugar,

Puno sang paglaum, nga nagasilak sa adlaw.

Ang mga tawo diri, malipayon kag maabiabihon,

Nagabuligay sa isa kag isa, nga wala gid sing pagduhaduha.

(Verse 2)

Ang mga kabataan, nagadalagan sa dalan,

Nagakatawa kag nagahampang, nga wala gid sing kapuyon.

Ang mga tigulang naman, nagapanugid sang istorya,

Sang ila mga kabuhi, nga puno sang paglaum kag kadasig.

(Verse 3)

Ang mga tanum nga lunhaw, nagatindog nga matahom,

Nagapanagtag sang kaanyag, sa sini nga lugar nga halangdon.

Ang hangin nga presko, nagapahayahay sang lawas,

Nagadala sang kalinaw, sa tagsa ka tagipusuon.

(Verse 4)

Ang paglaum diri, daw bituon nga nagasilak,

Nagapasanag sa dalan, sang tanan nga nagaagi diri.

Sa Barangay Santol, ang paglaum nagakabuhi,

Sa tagsa ka adlaw, kag sa gab-i.

(Chorus)

Barangay Santol, matahom gid nga lugar,

Puno sang paglaum, nga nagasilak sa adlaw.

Ang paglaum diri, indi gid madula,

Kay ang mga pumuluyo, nagaupod sa isa kag isa.

(Outro)

Barangay Santol, padayon nga magmalipayon,

Puno sang paglaum, tubtob sa wala sing katapusan.

Ang katahom mo, indi gid malipdan,

Sa tagsa ka tagipusuon, ikaw ang aton ginahalaran.