Kosmos

Pigilan ang hininga, mahal ko, o baka maglaho ka

Lumipad ka na sa kalawakan, 'di na kita mahagilap pa

Bitawan ang takot, pakinggan mo aking tinig

Dito sa taas, ang paghinga’y maluwag at tahimik

Wag kang matakot, sa taas ay walang harang

Pag-ibig mo’y ‘di kayang ikulong sa himpapawid na walang hanggan

Bulsa mo’y puno ng bituin, parang araw na mapurol

Sumabog kang marahan, lumulutang sa himig ng alon at ulap na buhol

Kung ang kosmos ay magsalita, ano’ng sasabihin kaya?

Habang binubulungan mo ng tamis araw-araw, sa gabi’t umaga

Tibok ng puso mo’y kakaiba, ritmo ng isang tala

Pero pag-ibig daw ay bulag — sinasaktan sa tuwing sumisigla

‘Wag hintayin ang bituin—na sila'y magtagpo!

Kasi kahit kailan, hindi sapat ang hiling mo!

Walang hanggang oras, nawawala sa espasyo

Pagkalimot ay darating, ‘di ‘to isang palabas o eksena lang sa radyo!

Kung makapagsalita ang pader, anong maririnig natin?

Habang tumatakbo ka’t sumisigaw sa dilim

Pigilan ang hinga, kunin ang susi

Sa paang pagtakas mo, ‘di ka makakalayo kahit sandali

Maliban na lang kung mawala ka na rin sa sarili

Huwag mong bitawan ang mahika

‘Wag mong iwan ang hiwaga’t ligaya

Mula sa satellite sa itaas ng aurora

Huwag kang maligaw, 'wag mong sayangin ang tala

Mula sa satellite sa hilaga ng liwanag

Makikita natin ang layo ng iyong paglalakbay

Panahon ay lilipas, lahat tayo’y nadadaya

Pero kita mo na, ang layo na ng iyong tinahak

Panahon ay mandurukot

Ngunit mahal ko, ‘di ka pa tapos!

Tingnan mo ang layo ng iyong narating—

At ang layo pa ng pupuntahan mo!