[Instrumental Intro: Slow and lonely acoustic guitar picking with soft piano notes]
[Verse 1]
บรรยากาศเดิมเดิม ที่เคยดูสดใส
ทำไมวันนี้มองไปทางไหนก็ดูเงียบงัน
เสียงหัวเราะของใครต่อใคร เหมือนเข็มที่ทิ่มแทงกัน
ในวันที่คนรักกัน... เขาบอกรักผ่านดอกไม้
[Pre-Chorus]
มองดูเงาตัวเองในกระจก... ก็พบแต่ความว่างเปล่า
ความทรงจำเก่าเก่า ยิ่งตอกย้ำให้ใจสลาย
กุหลาบสีแดงเหล่านั้น ยิ่งดูยิ่งทำร้ายใจ
เพราะรู้ดีว่าสุดท้าย... ไม่มีใครส่งมันให้เรา
[Chorus]
วาเลนไทน์... วันที่ความเสียใจมันขยาย
ต้องทนเหงา เปล่าเปลี่ยวและเดียวดาย
กุหลาบกี่ช่อที่วางขาย... ก็ได้แค่ใช้มองดูด้วยน้ำตา
ไร้จุดหมาย ไร้ทิศทางจะเดินไป
เพราะคนข้างกาย... เขาไม่ได้เดินกลับมา
[Verse 2]
พยายามจะเดินหนีไป ให้พ้นจากความรู้สึกนี้
แต่ทุกนาทีที่ผ่านไป มันช่างยาวนานเหลือเกิน
ถนนสายเดิมที่เคยเดินคู่... วันนี้กลับดูขัดเขิน
ก้าวเท้าไปแบบสะเปะสะปะ บนทางที่ไม่มีเธอ
[Bridge]
ถ้าความรักมันดีจริง... ทำไมทิ้งฉันไว้ลำพัง?
ในโลกที่กำลังเป็นสีชมพู แต่ฉันกลับอยู่อย่างสิ้นหวัง
กอดตัวเองในความมืดมิด... รอให้วันนี้ผ่านพ้นไปซักที
[Solo: Deeply melancholic Piano melody interlaced with lonely Acoustic Guitar strings]
[Final Chorus]
วาเลนไทน์... วันที่ลมหายใจมันเหนื่อยล้า
ยิ่งทนเหงา ยิ่งเห็นภาพจำที่คอยตามฆ่า... ให้ตายทั้งเป็น
กุหลาบที่วางขาย... ยิ่งย้ำว่าฉันไม่เคยถูกมองเห็น
เป็นแค่ส่วนเกินที่เยือกเย็น... ในวันที่ใครเขารักกัน
ไร้จุดหมาย... เพราะทิศทางเดียวที่อยากจะไป
คือทางที่ฉันได้มีเธอไว้... ไม่ใช่ต้องมาเดียวดายแบบนี้
เกลียดความรัก... ที่มันไม่เคยจะพอดี
เหลือเพียงคนคน นี้... ที่ตายไปพร้อมความทรงจำที่ยังรักเธอ
[Outro]
สุดท้ายก็แค่อีกวันที่ต้องทน...
ท่ามกลางผู้คน... ที่มีความสุขมากมาย
ส่วนฉันคนนี้... ยังคงหลงทางอยู่ข้างใน
ในวันวาเลนไทน์... ที่ไม่มีเธอ... อีกแล้ว
[End: Piano fades out slowly to silence]
GoldenQuill