Piotrek

Każdy poranek jak walka o tlen,

Wstaję, choć serce nie chce już biec.

W lustrze odbicie – nie ten sam człowiek,

Za oczami deszcz, a na twarzy śmiech.

Świat przygniata, nie daje spać,

Tysiące myśli chcą mnie złamać.

Ale słyszę głosy małych stóp,

I znów oddycham – choć tylko na pół.

Pod zasłoną uśmiechu chowam ból,

By nikt nie widział, że tonę znów.

Lecz twoje słowa dają mi grunt,

Żono, dzieci – mój cichy cud.

Każdy dzień to bitwa bez reguł,

Ale trzymam się was – dopóki mógłbym czuć.

Czasem znikam w środku dnia,

Patrzę w pustkę, gdzie sensu brak.

Nie widać blizn, choć serce krwawi,

Udaję spokój – tak łatwiej się bawić.

Wszystko mam wywrócone jak sen,

Życie to labirynt bez bram i ścieżek.

Ale gdy córka mówi: „Tato, nie płacz”,

Wtedy wiem, że jeszcze mam czas.

Pod zasłoną uśmiechu chowam ból,

By nikt nie widział, że tonę znów.

Lecz twoje słowa dają mi grunt,

Żono, dzieci – mój cichy cud.

Każdy dzień to bitwa bez reguł,

Ale trzymam się was – dopóki mógłbym czuć.

Może kiedyś znajdę w sobie światło,

Może jeszcze uwierzę w spokój i lato.

Bo gdy was widzę – serce bije znów,

Choć życie ciągle rani mnie do krwi.

Pod zasłoną uśmiechu chowam ból,

Lecz w waszych oczach mam cały swój cud.

Nie jestem silny, nie jestem z gór,

Ale dla was przejdę każdy mur.

Każdy dzień to wyzwanie bez słów,

Lecz dzięki wam – jeszcze jestem tu.