Buhay na Nasira

Sa dilim ng isipan, lumalaban ang takot

Hakbang sa madilim, di alam ang landas na sinundan

Ginto sa simula, labis na pangako

Ngunit ang gamot, unti-unting pumipigil sa puso

Sinasawi ang hinahon, palong-palo ang budhi

Balat ng puri, naghihikahos sa dilim

Aking duyan, binayaran ng luha

Sa bawat sagas, naisip ang pangarap na nawala

Dahil sa bisyo, buhay ko’y nasisira

Taghiyawat sa dilim, ang pangarap sumisira

Lakad sa dilim, puno ng kasalanan

Ngunit sana’y may liwanag pang magpapalaya

Layaw na sinasawata, tinik sa bawat hakbang

Ang gamot, paraan para makalimot, pero may nagwala

Tiwala’y naglaho, parang usok na naglalaho

Sa dilim ng gabi, kailan pa ako magigising

Awang-awa sa sarili, bitbit ang pasensya

Hiling ko’y paglaya, sa bisyong salawahan

Tuwid na daan, menca sa puso’t isipan

Pag-asa’y muling sisikat, sa liwanag ng umaga