Руёи Ман

Хуш омадӣ ба дунё, эй нури дидаи ман,

Гули шукуфтаи ман, навдамидаи ман.

Хона зи файзи қадамат мисли гулистон шуд,

Шукрона мегӯям, ки дардам ба дармон шуд.

Ту омадию нур омад ба кошонам,

Барои ҳар як хандаат, ман садкаи ҷонам.

​

Рӯё — умеди падар, Рӯё — нури саҳар,

Туҳфаи Парвардигор, аз ҳама ширинтар.

Духтари Тоҷиддин, эй ҷони падар ту,

Дар осмони бахти ман, шамсу қамар ту.

​

Номи туро Рӯё гузоштам, чун хоби зебоӣ,

Мисли фаришта покӣ ва мисли таманноӣ.

Бо хандаҳои кучакат дунё шавад равшан,

Бо ту муборак мешавад ин зиндагӣ бар ман.

Дастони майдаки туро дар даст мегирам,

Барои як нигоҳи ту, сад бор мемирам.

​

Биё, ки бӯи ҷаннатиро аз танат созам,

Ба ин саодати бузург, ман ҳаме назам.

Ту гавҳари ноёбию ту давлати шоҳӣ,

Паноҳат бошад ҳамеша, лутфи Илоҳӣ.

Қадам бимон ба ин ҷаҳон бо файзу бо баракат,

Ки зиндагии мо гирифт, аз қадамат ҳаракат.

​

Рӯё — умеди падар, Рӯё — нури саҳар,

Туҳфаи Парвардигор, аз ҳама ширинтар.

Духтари Тоҷиддин, эй ҷони падар ту,

Дар осмони бахти ман, шамсу қамар ту.

​

Худо кунад, ки қад кашӣ, бо донишу имон,

Шавӣ ту фахри волидайн, дар кишвари тоҷик.

Чу номат доимо зебо, ту соҳибрӯё бош,

Дар ин ҷаҳони беканор, ту беҳтаринҳо бош.

Ба ҳар куҷо ки меравӣ, роҳат сафед бошад,

Дили ту лабрези муҳаббату умед бошад.

​

Рӯё — умеди падар, Рӯё — нури саҳар,

Туҳфаи Парвардигор, аз ҳама ширинтар.

Духтари Тоҷиддин, эй ҷони падар ту,

Дар осмони бахти ман, шамсу қамар ту.