Untitled

Sto metrów w mroku — las mnie gryzł i grzmiał,

Wiatr ryczał bestią, księżyc w chmurach znikł i drżał.

Nagle — chatka wśród sosen, płomień w szybach lśni,

Jakby ktoś w środku szeptał do dziwnych nocnych snów i dni.

Drzwi — skrzyp! — wychodzi starzec, wzrok ma jak stal:

„Wejdź, wędrowcze, chybaś cały dzień po świecie gnał!”

Ja mówię cicho: „Nocleg byłby w sam raz…”

A on się śmieje: „Tu ciepło, tu spokój — tu twój las!”

A on się śmieje — zachrypiał i mruczy:

„W tym lesie nie straszno, gdy noc cię z daleka wyuczy!”

A on się śmieje — nalewa z beczułki:

„Nie bój się, wilki nie są tu złe —

Lecz bardzo głodn—e!”

Przy stole — chleb i zupa, napar gorzki jak dym,

Starzec opowiada, jak zwierzęta rządzą tym lasem i dniem:

„Z wilkami w zgodzie przeżyłem każdy swój rok,

Nie są mi wrogie ich zęby, ich chód ani ryk ni krok!”

A moje serce — tuk-tuk — jak gdyby biegło w dal,

Bo okna trzęsły się tak, jakby czekał tam wilczy bal!

„To moi przyjaciele!” — śmieje się ten dziad,

I wtedy pojąłem — coś tu pachnie jak zdrady smak.

A on się śmieje — zachrypiał i mruczy:

„W tym lesie nie straszno, gdy noc cię z daleka wyuczy!”

A on się śmieje — nalewa z beczułki:

„Nie bój się, wilki nie są tu złe —

Lecz bardzo głodn—e!”

Nagle — AUUU! — i szyby pękają aż w szwach,

Pazury po szkle piszczą jak ból, co tu w mroku trwa.

Starzec mruga: „No, pora, czas ruszać!” —

Chwyta strzelbę, w płaszcz się wtula, aż dym idzie z uszak!

Spojrzał za drzwi i kiwnął: „Chodź, tam wilczy żal,

Pod lasem im ciężko, a pora na nocny bal!”

Zbieram głos drżący jak skrzypiący strun:

„A co ze mną będzie?” — „Będziesz gościem, mój druh!”

Wyszliśmy w gęstwę — ciemność jak smoła w gardziel wsiąkła,

A z niej — dziesiątki oczu — wilcza orkiestra rokła!

Starzec krzyknął: „Moje drogie — pora grać!”

A ja zrozumiałem: to nie bajka — to mój test i mój strach.

A on się śmieje — zachrypiał i mruczy:

„W tym lesie nie straszno, gdy noc cię z daleka wyuczy!”

A on się śmieje — nalewa z beczułki:

„Nie bój się, wilki nie są tu złe —

Lecz bardzo, bardzo głodn—e!”