İstanbul

Geceler uzun, yollar suskun,

Bir ben bir de gölgem puslu,

İstanbul uyumaz, ben hiç durmam,

Bu şehir beni yutar, ama ben ondanım.

Surlar yorgun, ezanla martı karışır,

Galata ağlar, içimde biri barışır,

Köprü altı duman, çaylar demli umut,

Kaderin ipi ince, sokaklar dar, son durak unutur.

Siren sesine karışır çocuk gülüşü,

Bir elde kelebek, bir elde düşü,

Taksim’de kalabalık, ama herkes tek başına,

Kalbim turnike gibi, döner durur aynı hatada.

Geceler uzun, yollar suskun,

Bir ben bir de gölgem puslu,

İstanbul uyumaz, ben hiç durmam,

Bu şehir beni yutar, ama ben ondanım.

Bir yanım Boğaz, diğerim çukur,

Bir yanım dua, diğerim kusur,

Karaköy rüzgârı, üstümde toz,

Bu şehirde masum kalmak lüks, dost.

Sarmaşık gibi sarar seni,

Bir kez sevdin mi kopamazsın geri,

İstanbul bir kadın, hem lanet hem melek,

Gözlerinde yakar, gönlünde kelek.

Geceler uzun, yollar suskun,

Bir ben bir de gölgem puslu,

İstanbul uyumaz, ben hiç durmam,

Bu şehir beni yutar, ama ben ondanım.

Ben ondanım…

İstanbul’un ruhundan, günahından, suskunundan.