De tijd stond even stil

We stonden stil op straat vannacht, mijn schaduw liep nog een stuk achter jouw.

We zeiden niks, maar alles klonk en elke zin was net of niet bestond.

Het glas van gisteren in mijn hand reflecties op een 2 de kans.

We dachten alles geneest vanzelf maar de tijd gaat door in mijn hoofd alles verloren wilde zo graag van je horen

De stad is stil alles is grauw donkere en de dagen vervagen

Ik dacht aan jouw maar zonder rouw ben ik voor jouw die ene vrouw.

Laat de de mens maar praten, we vallen even stil

Pas als het echt uit valt weet ik wat ik wil geef ik stiekum van binnen die ene gil

Wat verbroken lijkt vangt nog steeds licht elke stukje na balans en evenwicht.

En toch de toekomst ademt mee als de stroming van de grote zee.

Grote golven en diepe dalen we wilde niet dat wat is zou falen

Niks meer te halen, niks meer te doen maar hoop dat wat wij doen een verzoening zal zijn jij en op de zelfde lijn

Alle ruis gaat uit jij en ik alleen tussen donker en licht vind ik je weer mijn hart gaat te keer ookal doet het me soms zeer

we vinden elkaar elke keer mij hart wil meer

11.11 op mijn telefoon lopen we nu beide syngroom blijft dit voor mij een grote droom

Wat wil je mij vertellen de tijd lijkt soms te versnellen ik kan het niet meer tellen

wat wil het universum mij brengen ik wilde helemaal niet in jouw mengen