Sabahın ilk ışığı pencerende süzülürken
Dünya henüz uykuda, zaman sanki durmuşken
Yastığa dağılmış her bir telin parlıyor
Sanki gökyüzü odamıza doluyor
Saçlarında güneş, teninde bahar var
Gülüşünle erir içimdeki karlar
Nereye gitsen aydınlanır o karanlık yollar
Seni gören bulutlar gökyüzünden utanır
Rüzgar eserse hafifçe, altın başaklar gibi
Öyle bir ışıltı ki bu, dindirir her dertliyi
Gözlerimi alamam o parlak harelerden
Sanki bir masal süzülür senin her yerinden
Saçlarında güneş, teninde bahar var
Gülüşünle erir içimdeki karlar
Nereye gitsen aydınlanır o karanlık yollar
Seni gören bulutlar gökyüzünden utanır
Gece olunca bile sönmez o ışık
Ruhum senin aydınlığına alışık
Karanlık basınca sığınırım gölgene
Güneşi sığdırmışsın her bir teline
Saçlarında güneş, teninde bahar var
Gülüşünle erir içimdeki karlar
Nereye gitsen aydınlanır o karanlık yollar
Seni gören bulutlar gökyüzünden utanır
Saçlarında güneş...
Hiç sönmesin bu ateş...
Sadece bana gül, sadece benimle kal.