Tijd van Spijt

Er was ooit een tijd, een tijd waar ik nou nog aan lijd. Er was ooit een tijd, Een tijd waar aan ik nou nog spijt.

Ik heb nog spijt van de ding waar ik aan lijd.

Ik kan er niks aan doen, het zit hem in de tijd.

Maar ik weet, Ik ben het allemaal kwijt.

Wat ze zijden dat bleek waar. Ken je het nog?

"Wat je zegt ben je zelf!"

Ja met mijn kop door de helft!

ken ze allemaal. ale leugens die de duivel op mijn schuider goed keurd, hoop dat die later als ik groot ben op zijn gepleurt!

Mijn masker draag ik veel, met iedereen om mij heen. Ik kan er niet omheen. De pijn, de woede, het feit van geen poen. Ik wil mijn ouders, mijn familie, mijn vrienden toch ook niks aan doen.

Mijn moeder is mijn trots, ik laat haar ook nooit meer los.

Mijn vader is mijn Superheld, ik sta voor hem altijd in het veld.

Mijn vrienden zijn mijn spiegelbeeld. Dat zijn de mensen waar je alles mee deeld.

In mijn verleden is er veel getreurt, dus zet ik mijn masker op, en is het net alsof het nooit is gebeurt.

Al die gedachtens, al die momenten, ik kan er niet omheen. Maar ik sta ook niet alleen, met mijn moeder mijn vader mijn vrienden, sta ik nooit meer alleen.

Mijn masker kan nou af, met iedereen om mij heen doe ik niet meer zo laf. En sta ik nou nooit meer alleen.

Dit is mijn tijd, mijn tijd waar ik nu nog aan lijd.

Dit is mijn tijd, mijn tijd waar ik nu nog aan spijt.