Dostça sevdin

Sen bana omuz verdin geceler boyu,

Ben sana kalbimi fark ettirmeden.

Adımı söylerken sesin sakindi,

Ben her hecede biraz daha düştüm derine.

Gülüşün dosttu, mesafesi net,

Bakışlarında hiç “biz” yoktu.

Ben susarak sevdim seni,

Çünkü dostluğun bozulmasından korktum.

Sen beni dostça sevdin,

Ben içimde gizlice yandım.

Aynı cümledeydik belki,

Ama başka başka anlamlardaydık.

Sen “iyi ki varsın” dedin,

Ben “gitme”yi yuttum.

Sen elimi tuttun alışkanlıkla,

Ben orada kayboldum.

Anlatmadım, çünkü anlatsam

Bir şeyler eksilecekti senden.

Beni ben yapan o yakınlık,

Belki de bitecekti bir cümlemle.

Herkes sandı ki güçlüyüm,

Gülüp geçiyorum her şeye.

Oysa ben her “dost” dediğinde

Bir adım daha yalnızlaştım içimde.

Sen beni dostça sevdin,

Ben içimde gizlice yandım.

Aynı masadaydık belki,

Ama farklı hayaller kurduk.

Senin için bendim sıradan,

Benim için sendin tek.

Bir kalp fazla attı bu hikâyede,

Diğeri hiç duymadı.

Keşke bilseydin,

Bazen susmak ne kadar bağırır.

Bir dostu kaybetmemek için

Bir aşk nasıl gömülür.

Sen beni dostça sevdin,

Ben seni kendimden fazla.

Şimdi aynı şehirdeyiz belki,

Ama aynı duyguda değil asla.