Panday na Ipinagmamalaki

**Title: Sining ng Panday**

(Verse 1)

Sa init ng araw, sa pugon ng buhay,

Nandiyan ang panday, natatangi’t buhay.

Matigas na katawan, sa pawis ang kayamanan,

Paghubog ng bakal, tila ginto sa kamay.

(Chorus)

Oh, panday sa San Nicolas,

Mga kamay mo’y bituin, sa dilim ay pag-asa.

Sa bawat pagpukpok ng maso

Ihandog sa bayan, ang sining ng puso mo.

(Verse 2)

Bolo’t kutsilyo, sa kusina’y katulong,

Sa mga bukirin tunay kang gamit,

Sa sikhay ng magsasaka, sila’y katuwang,

Ang init ng tag-araw, lamig ng ulan ay di alintana.

(Chorus)

Oh, panday sa San Nicolas,

Mga kamay mo’y bituin, sa dilim ay pag-asa.

Sa bawat pagpukpok, bawat maso,

Ihandog sa bayan, ang sining ng puso mo.

(Bridge)

Sa mga ninuno’y inaral, yaman ng lahi,

Sa apoy ng tradisyon, ilaw ng kinabukasan,

Kultura’y umusbong, sa kamay mong kagalang-galang,

Mga panday ng bayan, kayo ang aming ipinagmamalaki.

(Chorus)

Oh, panday sa San Nicolas,

Mga kamay mo’y bituin, sa dilim ay pag-asa.

Sa bawat pagpukpok bawat maso,

Ihandog sa bayan, ang sining ng puso mo.

(Outro)

Sa bawat talim na iyong hinuhubog,

Sa sipag at tiyaga, gamit ay nahubog.

Isang himig ng gawa, sa puso’y umaawit,

O, panday ng San Nicolas, ang 'yong likha’y walang kapantay.