şairin intiharı

namluya sürdüğü en ölümcül sözcükle intihar edecekti o gece şair, düşüp elinden kırılmasaydı mürekkep hokkası ve cesareti olsaydı kalbine saplamaya divitinin ucunu.

şiirin köpekleri havladı o gece uzun uzun ve yağmur yağdı sürekli.

hüzne benzer bir şey asılı kaldı havada, belki de aslı buydu hüznün.

dantel perdenin deliklerinden sızan,

sessiz sokağın, ölgün sarı kirli ışığının

geçip koltuğa kurulması gibi sokak lambasının,

gelip oturdu aklının namlusuna, şu sözler adamın:

" her şehir güzeldir yağmur altında ve her aşk ölümsüzdür, başlamışsa"