ptss

NIEMAND ZIET DE OORLOG

Ze vragen hoe het met me gaat, ik zeg dat alles gaat,

maar niemand ziet de strijd die elke nacht weer voor me staat.

Mijn ogen lijken rustig, mijn gezicht vertelt niets,

maar achter deze stilte zit een wereld vol verdriet.

Een geur, een stem, een deur die dichtvalt in de nacht,

kan alles weer terugbrengen wat ik diep had weggedacht.

Mijn lichaam kent geen heden, het kent alleen gevaar,

mijn hoofd zegt: “Je bent veilig”, mijn gevoel zegt: “Vlucht nu maar.”

Niemand ziet de oorlog die ik dagelijks voer,

niemand voelt de angst wanneer mijn hart weer loeit.

Ik lach en doe normaal, terwijl ik vanbinnen breek,

want PTSS is vechten tegen iets dat niemand ziet.

Ze zeggen: “Laat het los”, alsof ik dat niet wil,

maar wat mijn hoofd begraven heeft, zit in mijn lichaam stil.

Ik wil alleen wat rust, een nacht zonder alarm,

een leven waarin mijn verleden niet meer zit aan het stuur.

PTSS is wakker worden met je hartslag veel te hoog,

een droom die voelt als waarheid en je lichaam dat niet loog.

Het is slapen met één oog open, luisteren naar elk geluid,

een kamer vol met mensen voelen en toch willen vluchten eruit.

Het is jezelf verliezen in controle, woede, pijn,

en daarna jezelf afvragen waarom je zo moest zijn.

Je schaamt je voor je reactie, voor de woorden die je zei,

terwijl je diep vanbinnen wenst dat iemand bleef dichtbij.

Soms duw je mensen weg terwijl je liefde nodig hebt,

omdat vertrouwen ooit iets was dat je veiligheid heeft gekost.

Je wilt vertellen wat er speelt, maar vindt de woorden niet,

dus zeg je: “Het gaat wel goed”, terwijl niemand werkelijk ziet.

Niemand ziet de oorlog die ik dagelijks voer,

niemand voelt de angst wanneer mijn hart weer loeit.

Ik lach en doe normaal, terwijl ik vanbinnen breek,

want PTSS is vechten tegen iets dat niemand ziet.

Ze zeggen: “Laat het los”, alsof ik dat niet wil,

maar wat mijn hoofd begraven heeft, zit in mijn lichaam stil.

Ik wil alleen wat rust, een nacht zonder alarm,

een leven waarin mijn verleden niet meer zit aan het stuur.

Trauma stopt niet altijd wanneer het gevaar voorbij is.

De wereld gaat gewoon verder, maar jouw lichaam blijft op reis.

Een dag kan heel normaal lijken, een glimlach kan echt zijn,

maar ’s avonds komt de stilte en voel je weer die pijn.

Niemand hoeft het te zien om te weten dat het bestaat,

want achter elke rustige blik kan een gevecht verborgen staan.

Dus oordeel niet te snel wanneer iemand anders reageert,

misschien heeft die persoon vandaag al duizend keer gevochten.

Ik wil weer kunnen slapen zonder bang te zijn voor dromen,

weer kunnen vertrouwen zonder steeds op gevaar te komen.

Ik wil een aanraking voelen zonder terug te moeten deinzen,

een gesprek kunnen voeren zonder alles te moeten peinzen.

Ik wil niet steeds mijn verleden meenemen naar vandaag,

niet iedere nieuwe liefde bekijken door dezelfde vraag:

“Wanneer gaat dit weer mis, wanneer raak ik iemand kwijt?”

Ik wil geloven dat er erge