İçimdeki çocuk

🎙️ Intro – Fısıltı / Bağlama Tek Başına

Yağmurlu bir sonbahar sabahı…

Ne yağan yağmur ıslatıyor ruhumu…

Ne de içimde kalan çocukluğumu…

🎙️ Verse 1

Bir sokak lambasının altında

Islanmadan üşüyenler var

Gülmeyi erken bırakan

Erken büyüyen çocuklar var

Cebinde hayal kırıkları

Avuçlarında eksik bayramlar

Kimse sormadı “nasılsın?” diye

Herkes “güçlü ol” dedi sadece…

🎵 Nakarat

İçinde hâlâ çocuk olanlar

Bir köşede sessiz ağlar

Kimse bilmez, kimse duymaz

Yaraları konuşmazlar

Bir gün biri sarılsa sadece

“Geçti” demese, yanında kalsa

Belki o çocuk inanır yeniden

Dünya sandığı kadar acımasız olmazsa…

🎙️ Verse 2 – Daha Derin

Bazı geceler aynaya bakıp

Tanıyamaz insan kendini

Yıllar geçmiş üstünden

Ama geçmemiş içindeki sesi

Bir fotoğraf karesinde kaldı

Yarım kalmış bir gülüş

Büyümek dediler adına

Ama içerde hep bir düşüş

Kimse bilmez o çocuğun

Karanlıkta nasıl korktuğunu

Gözlerini kapatınca bile

Geçmişin susmadığını…

🎵 Final Nakarat – Daha Yükselerek

İçinde hâlâ çocuk olanlar

Yağmurda bile ıslanmazlar

Çünkü çoktan üşümüşlerdir

Bir yaz günü, ansızın…

Bir gün biri “yanındayım” dese

Koşmadan, kaçmadan, gitmeden

Belki o çocuk çıkar ortaya

Yıllar sonra ilk defa gülerek…

🎙️ Outro – Fısıltı

Bazı insanlar büyümez…

Sadece susar.

Ve içinde hâlâ çocuk olanlar…

En sessiz çığlığı atar.