Gökyüzüne Küstüm Bir Gece Vakti

(1. Kıta)

Gecenin kalbinde, ışıklar gözlerimde

Sanki koca şehir sustu içimde

Bir adım atmadan durdum kendime

Kayboldum, sakladım kalbimi kendimden bile

(Nakarat)

Kalbim doluydu, kimse bilmedi

Gökyüzüne küstüm bir gece vakti

Sonra anladım, o da benim gibi dertli

Yalnızlığın yükü hep en sessiz yerde gizli

(2. Kıta)

Bir süre sustum, sesini duymadım

Ama kalpten kaçılmıyor, biliyorum

Dokundu içime, yıllardır susturduğum ne varsa…

Belki de zaman, bizi hep aynı noktaya çağırdı…

(Nakarat)

Kalbim doluydu, kimse bilmedi

Gökyüzüne küstüm bir gece vakti

Sonra anladım, o da benim gibi dertli

Kader mi diyeyim, yoksa içimin yolu mu sana vardı…

(Köprü)

Belki de kader böyle yazılmıştı

Bir sesleniş değil, ağır bir sınavdı aslında

Yandım, sustum, düştüm ama kalktım

Affettim hepsini… kendimle başladım

Kırılan her yanımı yeniden topladım

O sesler döndü dolaştı, beni ben yaptı sonunda

(Son)

Ama kalbim hep içerideydi

O geceye küsmedim artık

Her hatıra, her acı bir melodi oldu

Ve anladım… aşk, bazen sadece içimizde yaşar

Gökyüzüne değil, kalbimize küstüğünde bile…