Całe życie w bólu

Od małego miałam w domu tylko krzyk i zamęt,

Matka zimna jak mróz, ojciec ciężki — taka pamięć.

Każdy dzień to był strach, każda noc to był ból,

A ja w środku tak drżałam, choć na twarzy miałam chłód.

Brat również uderzał, jakby robił to z przyzwyczajenia,

A ja liczyłam sekundy do najmniejszego ukojenia.

Dziecko bez bezpieczeństwa, które chowało w sobie ciszę,

Bo nikt nie podał ręki, gdy płakałam w myśli skrycie.

---

ZWROTKA 2

Dorastałam w ciemności, w cieniu własnych ran,

Wiedziałam, że w tym świecie nikt nie chroni mnie — niestety tak.

W głowie burza pełna lęku, serce zgasło dawno temu,

A zaufanie do ludzi spadło na samo dno bez dźwięku.

Miałam w oczach prośbę, lecz nikt nie chciał jej zobaczyć,

Nie rozumieli, że dziecko nie powinno tak walczyć.

Wtedy nauczyłam się siedzieć cicho, nie pytać,

Bo każdy mój oddech mógł znów złości w kimś przybywać.

---

REFREN / HOOK

Całe życie w bólu — dziś wypowiadam to głośniej,

Choć serce bije wolniej, ja tu walczę coraz mocniej.

Los nie był dla mnie dobry, niósł mi tylko wiele nocy,

A ja wciąż mam trudność ufać ludziom i ich dobroci.