Luna - Na raty

Znów rzuciłeś żartem, jakby nigdy nic,

Chociaż utkałeś z kłamstwa cienką nić.

Śmiejesz się głośno, skracasz dystans o krok,

A ja znów daję się nabrać na ten czuły wzrok.

Przez chwilę wierzę, że wrócił nasz czas,

Że znów jest ta iskra, co łączyła nas.

Lecz kolejnego dnia gdy miniemy się w drzwiach,

Chłodem pokażesz mi znów swój brak.

Zostanę z pytaniem, co jest nie tak,

Dlaczego twój uśmiech nagle tak zbladł?

​[Chorus]

Dawkujesz mi siebie, podajesz na raty,

A ja w tym układzie ponoszę wciąż straty.

Raz jesteś blisko, niemal o szept,

By za chwilę zniknąć, jak echo wśród drzew.

Nie jestem zabawką, którą zdejmiesz z półki,

Gdy nudzą cię inne, miłosne zaułki.

Mam dość bycia skałą, gdy ty jesteś mgłą,

Co rozmywa się gdy poczuje mą dłoń.

​

Wiem, że kłamałeś, patrząc mi w twarz,

Wiem, ile masek na twarzy swej masz.

Szukałeś ognia, wróciłeś z popiołem,

A ja znów miałam być tylko twoim spokojem.

Lecz kiedy chcę być blisko, ty uciekasz w chłód,

Budujesz wokół siebie zimny, twardy mur.

Jestem jak przystanek w twej do nikąd podróży,

Karmisz mnie ciszą, potem znów chcesz by Ci służyć.

Boli mnie to, że pozwalasz mi trwać,

W tym wiecznym czekaniu na kolejny znak.

​

Czy piękne są słowa, które mówię i piszę?

Czy słyszysz w nich moją najgłębszą ciszę?

To nie tylko słowa, to serca jest krzyk,

Którego nie chce usłyszeć dziś nikt.

​

Dawkujesz mi siebie, podajesz na raty,

A ja w tym układzie ponoszę wciąż straty.

Raz jesteś blisko, niemal o szept,

By za chwilę zniknąć, jak echo wśród drzew.

Nie jestem zabawką, którą zdejmiesz z półki,

Gdy nudzą cię inne, miłosne zaułki.

Mam dość bycia skałą, gdy ty jesteś mgłą,

Co rozmywa się gdy poczuje mą dłoń.