Գյուղացին ու Արջը by PopDash862 - Zona

Գյուղացին ու Արջը by PopDash862 - Zona

Lyrics

Գյուղացին իր

բոստանում

Գարնանը սերմ էր

ցանում.

Արջը եկավ

— Բարև ձեզ,

Ի՞նչ ես անում

քեզ ու քեզ.

Արի ա՜յ մարդ,

միանանք,

Մեկտեղ անենք

վարուցանք:

Վարուցանքը

մեր կիսրար,

Հունձն էլ անենք,

հավասար:

— Աչքիս վրա,

արջ ախպեր,

Օտար հո՞մ չենք,

կուզես՝ բեր,

Հենց առաջին

անգամը

Ցանենք մոտիս

շաղգամը:

Ինձ՝ արմատը

հողումը,

Քեզ փրերն ու

ցողունը:

— Ցանենք, — ասավ

ապերը, —

Ինձ ցողունն ու

փրերը:

Քաղցր ու խոշոր

շաղգամը

Հողում տռզեց

աշնանը:

Արջ ապերն ու

գյուղացին

Շաղգամն հողից

հանեցին,

Ապերն առավ

փրերը,

Արմատները՝

ընկերը:

Արջը տեսավ,

որ խաբվեց,

Մարդու դեմը

քիչ լարվեց:

— Վա՛յ, ինձ խաբե

գյուղացին,

Կաց, էն մյուս

ցանոցին.

Ինչ որ ցանենք

հողումը,

Նրան կտամ ցողունը:

Էն մյուս տարին

ցանոցին

Արջին ասաց

գյուղացին.

— Ապե՜ր, արի

էլի մենք

Կիսովի մի

բան ցանենք:

Արջը թե՝ հա՜,

շատ բարի,

Միայն անշուշտ

էս տարի

Ինձ՝ արմատը

հողումը,

Քեզ փրերն ու

ցողունը:

— Համաձայն եմ

ես նորեն,

Էս հետ ցանենք

մենք ցորեն:

Մարդ գիտեր

իր բանը

Ապորը հետը,

իր տանը

Ցորենն ածեց

տոպրակը,

Տվեց նրա շալակը:

Եվ ցանեցին մեծ

արտը,

Բրդոտ ապերն ու

մարդը:

Ընկերները միասին

Արտն հնձեցին

հունիսին:

Մարդուն հասկ ու

ցողունը,

Արջին արմատն՝

հողումը:

Արջը էստեղ

չհամբերեց,

Մի լավ, մի լավ

փրփրեց.

— Հում կաթնակեր,

խաբեբա,

Անտառ կգաս

դու ապա:

Տես՝ գլուխդ

ինչ բերեմ,

Միսդ վրեդ

քրքրեմ:

Արջը էդպես

նեղացած՝

Թքեց մարդուն

ու գնաց:

Էլ չսպասեց

գյուղացին,

Ցորեն հանեց

կալոցին,

Հանեց տարավ

ջրաղաց,

Ցորնից ալյուր

նա աղաց,

Ալյուրիցը

հաց թխեց,

Արջի վրա

ծիծաղեց:

Օրը ցուրտ է...

Ձյուն ձմեռ

Մրսեց մարդու

ոտ ու ձեռ.

Կնիկն ասավ.

— Սրտամեռ,

Գնա անտառ

ու փայտ բեր:

Մարդն էլ երկար

մտածեց...

Մի օր սայլը

նա լծեց,

Ախ քաշելով

անդադար՝

Քշեց, գնաց

դեպ անտառ:

Մին էլ ճամփին՝

աղվեսը.

— Հլա սրա

երեսը,

Լուն վրայից

որ ընկնի,

Հազար կտոր

կլինի,

Ի՞նչ ես թթվել,

ա՜յ անճար,

Ադամորդի

չաչ-բանջար,

Ասա, ինչ է

քո դարդը,

Ի՛նչ անճարն է

էս մարդը:

— Պարո՛ն աղվես,

դու գիտես,

Արյուն կերթա

իմ սրտես:

Թե ինձ արջից

ազատես,

Հինգ հավ ունեմ

չաղլիկ-չաղ,

Հինգն էլ կանեմ

քեզ մատաղ:

— Լավ, լավ,

Հինգ հավ...

Չաղ ու գեր,

Պարոն աղվես,

Մեկ-մեկ կեր...

Բայց թե ի՞նչն է

պատճառը,

Ասա, գտնեմ

ես ճարը:

— Էլ ի՞նչ ասեմ

մի առ մի,

Արջը հետս է

թշնամի,

Նրա ահից

էս տարի

Տանն եղել եմ

ես գերի:

Էսպես սաստիկ

ձմռանը

Փայտ չես գտնի

իմ տանը:

— Դարդ մի՜ անի,

մարդ ախպեր,

Գնա անտառ

ու փայտ բեր,

Թե որ տեսնի

քեզ արջը՝

Անվախ կանգնի

առաջը,

Ասա, ա՜յ արջ,

դե՜հ, փախի,

Ականջներդ

մի՜ կախի,

Է՜ս է կգա

որսորդը,

Որ տիկ հանի

քո մորթը:

Նա կասի, վա՜հ...

ի՞նչ անեմ,

Դու էլ նրան՝

ե՜կ պահեմ.

Եվ դու՝ մինչև

իմ գալը,

Կոխիր արջին

ջվալը,

Ես էլ կգամ,

Այ, տե՜ս, մի տե՜ս,

քո հետքովը՝

Որսորդի պես:

Գնաց մարդը

խիտ անտառ.

Դեռ չէր կտրել

նա մի ծառ,

Ձայնը լսեց

էն արջը,

Եկավ ցցվեց

առաջը:

— Եկել ես, հա՞,

խաբեբա:

— Սուս կաց, ապե՜ր,

Սուս, անհամբեր,

Աստված վկա,

Մեծ փորձանք կա:

Է՜ս է կգա

որսորդը,

Որ տիկ հանի

քո մորթը:

— Բա ի՞նչ անեմ...

Իմ հալը...

— Արի, մտիր

Ջվալը,

Սայլի տակին

Քիչ պառկիր,

Ու շունչդ քեզ

Հավաքիր:

Մինչև որսորդի

գալը

Արջը մտավ

ջվալը:

Իսկույն եկավ

աղվեսը,

Չկա մեկն էլ

էդպեսը,

Եկավ բեղերը

սրած,

Պոչը գետնովը

փռած,

Եկավ սաստիկ

բարկացած,

Դունչը տնկեց

ու գոռաց.

— Է՛յ, ե՜կ էստեղ,

գյուղացի՜,

Բան եմ ասում,

իմացի՜.

Ես որսորդ եմ

արքայի,

Գիտե՞ս ում եմ

ման գալի.