Loading…
Comments
Lyrics
Գյուղացին իր
բոստանում
Գարնանը սերմ էր
ցանում.
Արջը եկավ
— Բարև ձեզ,
Ի՞նչ ես անում
քեզ ու քեզ.
Արի ա՜յ մարդ,
միանանք,
Մեկտեղ անենք
վարուցանք:
Վարուցանքը
մեր կիսրար,
Հունձն էլ անենք,
հավասար:
— Աչքիս վրա,
արջ ախպեր,
Օտար հո՞մ չենք,
կուզես՝ բեր,
Հենց առաջին
անգամը
Ցանենք մոտիս
շաղգամը:
Ինձ՝ արմատը
հողումը,
Քեզ փրերն ու
ցողունը:
— Ցանենք, — ասավ
ապերը, —
Ինձ ցողունն ու
փրերը:
Քաղցր ու խոշոր
շաղգամը
Հողում տռզեց
աշնանը:
Արջ ապերն ու
գյուղացին
Շաղգամն հողից
հանեցին,
Ապերն առավ
փրերը,
Արմատները՝
ընկերը:
Արջը տեսավ,
որ խաբվեց,
Մարդու դեմը
քիչ լարվեց:
— Վա՛յ, ինձ խաբե
գյուղացին,
Կաց, էն մյուս
ցանոցին.
Ինչ որ ցանենք
հողումը,
Նրան կտամ ցողունը:
Էն մյուս տարին
ցանոցին
Արջին ասաց
գյուղացին.
— Ապե՜ր, արի
էլի մենք
Կիսովի մի
բան ցանենք:
Արջը թե՝ հա՜,
շատ բարի,
Միայն անշուշտ
էս տարի
Ինձ՝ արմատը
հողումը,
Քեզ փրերն ու
ցողունը:
— Համաձայն եմ
ես նորեն,
Էս հետ ցանենք
մենք ցորեն:
Մարդ գիտեր
իր բանը
Ապորը հետը,
իր տանը
Ցորենն ածեց
տոպրակը,
Տվեց նրա շալակը:
Եվ ցանեցին մեծ
արտը,
Բրդոտ ապերն ու
մարդը:
Ընկերները միասին
Արտն հնձեցին
հունիսին:
Մարդուն հասկ ու
ցողունը,
Արջին արմատն՝
հողումը:
Արջը էստեղ
չհամբերեց,
Մի լավ, մի լավ
փրփրեց.
— Հում կաթնակեր,
խաբեբա,
Անտառ կգաս
դու ապա:
Տես՝ գլուխդ
ինչ բերեմ,
Միսդ վրեդ
քրքրեմ:
Արջը էդպես
նեղացած՝
Թքեց մարդուն
ու գնաց:
Էլ չսպասեց
գյուղացին,
Ցորեն հանեց
կալոցին,
Հանեց տարավ
ջրաղաց,
Ցորնից ալյուր
նա աղաց,
Ալյուրիցը
հաց թխեց,
Արջի վրա
ծիծաղեց:
Օրը ցուրտ է...
Ձյուն ձմեռ
Մրսեց մարդու
ոտ ու ձեռ.
Կնիկն ասավ.
— Սրտամեռ,
Գնա անտառ
ու փայտ բեր:
Մարդն էլ երկար
մտածեց...
Մի օր սայլը
նա լծեց,
Ախ քաշելով
անդադար՝
Քշեց, գնաց
դեպ անտառ:
Մին էլ ճամփին՝
աղվեսը.
— Հլա սրա
երեսը,
Լուն վրայից
որ ընկնի,
Հազար կտոր
կլինի,
Ի՞նչ ես թթվել,
ա՜յ անճար,
Ադամորդի
չաչ-բանջար,
Ասա, ինչ է
քո դարդը,
Ի՛նչ անճարն է
էս մարդը:
— Պարո՛ն աղվես,
դու գիտես,
Արյուն կերթա
իմ սրտես:
Թե ինձ արջից
ազատես,
Հինգ հավ ունեմ
չաղլիկ-չաղ,
Հինգն էլ կանեմ
քեզ մատաղ:
— Լավ, լավ,
Հինգ հավ...
Չաղ ու գեր,
Պարոն աղվես,
Մեկ-մեկ կեր...
Բայց թե ի՞նչն է
պատճառը,
Ասա, գտնեմ
ես ճարը:
— Էլ ի՞նչ ասեմ
մի առ մի,
Արջը հետս է
թշնամի,
Նրա ահից
էս տարի
Տանն եղել եմ
ես գերի:
Էսպես սաստիկ
ձմռանը
Փայտ չես գտնի
իմ տանը:
— Դարդ մի՜ անի,
մարդ ախպեր,
Գնա անտառ
ու փայտ բեր,
Թե որ տեսնի
քեզ արջը՝
Անվախ կանգնի
առաջը,
Ասա, ա՜յ արջ,
դե՜հ, փախի,
Ականջներդ
մի՜ կախի,
Է՜ս է կգա
որսորդը,
Որ տիկ հանի
քո մորթը:
Նա կասի, վա՜հ...
ի՞նչ անեմ,
Դու էլ նրան՝
ե՜կ պահեմ.
Եվ դու՝ մինչև
իմ գալը,
Կոխիր արջին
ջվալը,
Ես էլ կգամ,
Այ, տե՜ս, մի տե՜ս,
քո հետքովը՝
Որսորդի պես:
Գնաց մարդը
խիտ անտառ.
Դեռ չէր կտրել
նա մի ծառ,
Ձայնը լսեց
էն արջը,
Եկավ ցցվեց
առաջը:
— Եկել ես, հա՞,
խաբեբա:
— Սուս կաց, ապե՜ր,
Սուս, անհամբեր,
Աստված վկա,
Մեծ փորձանք կա:
Է՜ս է կգա
որսորդը,
Որ տիկ հանի
քո մորթը:
— Բա ի՞նչ անեմ...
Իմ հալը...
— Արի, մտիր
Ջվալը,
Սայլի տակին
Քիչ պառկիր,
Ու շունչդ քեզ
Հավաքիր:
Մինչև որսորդի
գալը
Արջը մտավ
ջվալը:
Իսկույն եկավ
աղվեսը,
Չկա մեկն էլ
էդպեսը,
Եկավ բեղերը
սրած,
Պոչը գետնովը
փռած,
Եկավ սաստիկ
բարկացած,
Դունչը տնկեց
ու գոռաց.
— Է՛յ, ե՜կ էստեղ,
գյուղացի՜,
Բան եմ ասում,
իմացի՜.
Ես որսորդ եմ
արքայի,
Գիտե՞ս ում եմ
ման գալի.
Details
GeneratedAug 1, 2026
Duration5:42
Languageunknown
Style
pop
Credits
Prompt byPopDash862
ModelAria v5.5
