KryptoKauflander

Karol — beton, Kaufland, chłód hali, echo kroków w pustce,

komisjoner wśród palet, życie ściska gardło w pętli rutyn.

Wózek tnie ciszę, skaner pika jak licznik straconych godzin,

a w głowie plan jak detonator — cichy, lecz gotów wybuchnąć.

Długi rosły jak cień za plecami, ćwierć miliona ciężaru,

telefony, pisma, stres — świat zawalił się bez alarmu.

Gdy tracisz wszystko — cisza krzyczy głośniej niż tłum,

nagle nie ma nikogo — zostajesz sam, tylko ty i ból.

Znajomi znikają szybko, gdy gasną światła i zysk,

kobieta odeszła — „nie dam rady” — zamknęła za sobą drzwi.

Cztery ściany, noc, bezsenność, myśli jak stal w skroniach,

tam rodzi się prawda: nikt cię nie zbawi — tylko ty możesz wstać.

Karol wraca na halę — wózek, kurz, ten sam zimny beton,

lecz głowa już w innym świecie — buduje nowy fundament.

Gdy inni spali — on liczył, czytał, uczył się gry systemu,

bo wiedział: imperia rosną w ciszy, nie w hałasie tłumów.

Rynek płonął czerwienią — panika, strach, kapitulacja,

lecz Karol trzymał kurs twardo — cierpliwość jego bronią.

I nagle — noc, wykres, błysk — jak supernova w mroku,

zera rosną jak lawina — los odwraca tor kroku.

Z dna na orbitę — z ciszy do ryku silnika,

Lamborghini przecina noc — to nie sen, to wynik.

Lecz pamięta dno, pustkę, noc, gdy nie było nikogo,

bo gdy tracisz wszystko — zostajesz sam… i tam rodzi się ogień.

Gdy tracisz wszystko — zostajesz sam, zapamiętaj to,

cisza uczy więcej niż tłum — tam hartuje się los.

Z dna do milionów — przez ból, przez mrok, przez czas,

bo tylko ci, co wstają sami — naprawdę wygrywają świat.