[1] O PANIE, nasz Panie, jak sławne jest twoje imię na całej ziemi! Ty, który swoją chwałę wyniosłeś nad niebiosa. [2] Przez usta niemowląt i ssących ugruntowałeś swą potęgę z powodu twoich wrogów, aby poskromić nieprzyjaciela i mściciela. [3] Gdy przypatruję się twoim niebiosom, dziełu twoich palców, księżycowi i gwiazdom, które utwierdziłeś; [4] Wtedy mówię: Czymże jest człowiek, że o nim pamiętasz, albo syn człowieczy, że troszczysz się o niego? [5] Uczyniłeś go bowiem niewiele mniejszym od aniołów, chwałą i czcią go ukoronowałeś. [6] Dałeś mu panowanie nad dziełami twoich rąk, wszystko poddałeś pod jego stopy: [7] Owce i wszelkie bydło, a także zwierzęta polne; [8] Ptactwo niebieskie i ryby morskie, i wszystko, co przemierza szlaki mórz. [9] O PANIE, nasz Panie, jak sławne jest twoje imię na całej ziemi!