DAPIT HAPON NG MGA ALA-ALA

Dumarating ang dapit hapon nang marahan,

Kulay kahel ang langit, parang larawang kupas,

Sa bawat paglubog ng araw sa kanluran

Bumabalik ang mga aninong matagal nang lumipas.

May tawanan sa duyan ng lumang hardin,

Amoy ng kape at tinapay sa hapag ng lola,

Mga lihim na ibinulong sa ilalim ng sampalok,

At pangakong sabay nating inukit sa bato.

Dapit hapon ng mga alaala —

Hindi masakit, ngunit malambing ang kirot,

Parang himig na minsan mo nang inawit,

Na ngayo’y sumasabay sa ihip ng hangin.

Sa pagitan ng liwanag at dilim,

Doon kita muling natatagpuan,

Hindi para manatili sa kahapon,

Kundi para ipaalam na minsan, naging totoo.

At paglamig ng hangin, ngingiti na lang,

Dahil sa dapit hapon, may ganda ring iniwan

Ang mga alaalang hindi na babalik,

Pero habang buhay na mananatili.